تعالى ندارد و جنبهء ملكوتى تنها هم‌چنين است . ملائكه‌و فرشتگان مقرّب الهىكه فقط متّصف و سرشته به اين بعد هستند نيز از استكمال محروم‌اند ، اگرچه داراى بالاترين سعهء وجودى باشند . مثلا جبرائيل از ابتداى خلقتش تاكنون يكسان است و هيچ تفاوتى نكرده است ، ساير حاملين عرش پروردگار نيز چنين‌اند . امّا اگر اين دو بعد مختلف با هم آميخت و تركيب شد ، كه در عالم هستى ، فقط انسان را داراى اين پديدهء شگرفت و شگفت مىدانيم ، آن وقت است كه از طريق كمال و تعالى به جايى مىرسد كه ارتقاء اوج آن‌را جز خداوند تبارك و تعالى نمىداند و در اين مسير چنان به پيش مىرود كه پروردگار عالم به او افتخار مىكند . لذا اين انسان است كه به لحاظ نحوهء وجودى كه دارد ، همه‌گونه پيش‌رفت برايش ميسّر است ، از تسخير فضا گرفته تا تسلّط بر پيچيده‌ترين دانش‌هاى ناشناختهء جهان كه با ظهور امام زمان ( عج ) و مفتوح شدن ابواب علم بر روى آدمى ، به نهايت و اوج خود خواهد رسيد ، از طرفى هم مىتواند عالم ملكوت را مسخّر خويش گرداند تا جايى كه ملائكه و فرشتگان بارگاه ربوبى با او حرف بزنند و افتخار كنند كه كمك‌كار و يار و غمخوار او هستند . 2 - 2 . مسئوليت روحى دومين مسئوليّتى كه يك جوان نسبت به خود دارد ، در رابطه با روح و بعد معنوى اوست . همان ويژگى خاصّى كه مايهء امتياز انسان از ساير حيوانات است و او را در جايگاه برترى قرار مىدهد ، امّا به راستى روح چيست و داراى چه خصوصيّات و آثارى است ؟ تا آنجا كه از قرآن به دست مىآيد اين است كه پيرامون روح و هويّت آن ، جز خداوند تبارك و تعالى و