پيشگفتار اساساً انسان دنبال تعالى ، پويايى و تكامل است كه راه رسيدن به آن ، بازگشت به خويشتن خويش و شناخت ذات اقدس حق تبارك و تعالى است ؛ اين مهم ميسر نمىشود ، مگر با اطاعت و عبادت حضرت حق - جل و اعلاء - كه دعا از جمله عبادت‌هاى است كه در رسيدن به اين هدف متعالى ، انسان را به رشد و تعالى رهنمون مىشود ؛ هم‌چنان كه از كلام رسول خدا ( ص ) چنين برمىآيد كه فرمود : « انَّ الْدُعَا هو الْعِبَادَةٌ » « 1 » و حتى در گامى فراتر مىفرمايد : « الْدُعَاهُ مُخُّ الْعِبَادةِ ؛ « 2 » دعا مغز عبادت است » ازاين‌رو دعا از كشش‌هاى طبيعى و فطرى هر انسانى به شمار مىرود ؛ زيرا وى خود را قادر به تأمين خواسته‌هاى فروانى كه دارد ، نمىبيند و اگر به چشم بصيرت بنگرد ، حتى در برآورده كردن يكى از آنها هم به شدت فقير و ناتوان است ؛ چنان كه كلام خداوند بيان‌گر اين مطلب است ؛ يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ « 3 » در نتيجه ، با همه وجود ، قدرت مطلق را مىطلبد تا خواسته‌هاى خويش را با او در ميان بگذارد و در هر لحظه با او زمزمه كند . چنان‌كه انبياى الهى - صلوات الله

--> ( 1 ) . محجة البيضاء ، ج 2 ، ص 282 . ( 2 ) . وسايل الشيعه ، ج 7 ، ص 27 . ( 3 ) . فاطر ، آيه 15 .