اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ بَهآئِكَ بابْهاهُ وَ كُلُّ بَهآئِكَ بهىٌّ ؛ اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِبَهآئِكَ كُلِّهِ . تفسير ادبى « اللَّهُمَّ » كلمهء بسيطى است كه به معناى « يا الله » است . « الله » عَلَمْ است براى ذات واجب الوجود ؛ ذاتى كه مستجمع جميع صفات جماليه و جلاليه است . « سؤال » از نظر لغت ، طلب دانى از عالى است ؛ يعنى طلب كردن عبد از مولاست . « بهاء » از نظر لغت ، به معناى زيبايى و حُسن است ؛ اما حُسنى كه در آن ظرافت ، طراوات ، حلاوت و ابهت باشد . قرآن « بهىّ » است ، چون داراى حلاوت و طراوت است ؛ بنابراين « بهاء » از « جمال » خاص‌تر است . « جمال » معناى عامى دارد ، اما « بهاء » معنايى خاص‌تر از « حُسن » دارد . اقسام سئوال سئوال بر دو قسم است : سئوال حال و سئوال قال . سئوال حال در عالم وجود ، ناسوت ، ملكوت و جبروت ؛ يعنى در تمام عالم هستى سارى است . مراد از سئوال حال ، ربط ممكن و فقر ممكن - آن هم فقر ذاتى او - به