بزرگوارم حضرت امام رحمه الله مىفرمودند دعاى سحر ، مسئول منه ندارد » يعنى فقط راز و نياز با خداست . معنا ندارد عبداللَّه وقتى به در خانه خدا مىرود ، چيزى از خدا بخواهد . او فقط بايد خدا خدا بگويد لذا در دعاى سحر عبد عارف به اسماء و صفات خداوند توجه دارد و در راز و نياز خود حضرت حق تعالى را به اسماء و صفاتش قسم مىدهد و گاهى پا فراتر مىگذارد و به مولاى خود خلوت مىكند و به ذات خداوند كه مستجمع جميع صفات ، اسماء و كمالات است به نحو وحدت و به نحو عينيت نظر دارد تا از تكرار جملات دلنشين اين دعا لذت مىبرد كه قابل توصيف نيست و اين از ويژگىهاى دعاى سحر است كه عارف تشنه آن است . اميدواريم حضرت حق حلاوت راز و نياز با خود را به ويژه شيرينى دعاى سحر را به همه بچشاند و با اين دعا زمينه وصل و تقرب ما را فراهم سازد .