پيشگفتار دعا يكى از كشش‌هاىِ طبيعى هر انسانى به‌شمار مىرود ؛ زيرا وى خود را قادر به تأمين خواسته‌هاى فراوانى - كه دارد - نمىبيند و اگر به چشمِ بصيرت بنگرد حتى در برآورده كردن يكى از آن‌ها هم ، به شدّت فقير و ناتوان است ، چنان كه كلام خداى متعال بيانگر اين مطلب مىباشد : « يَا أَيُّهَاالنَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاء إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَمِيدُ » . « 1 » از اين‌رو ، با همهء وجود ، قدرت مطلق را مىطلبد تا خواسته‌هاى خويش را با او در ميان بگذارد و در هر لحظه با او زمزمه كند . انبياى الهى - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - به مردم ، همين كشش فطرى را يادآور شدند تا هماره با خداوند ارتباط داشته باشند و خواسته‌هاى خود را فقط از او بخواهند . از سوى ديگر ، اين انسانِ خداجو و حقيقت‌طلب ، به‌دنبال وقتى است كه در آن ، سبك‌بارتر و آسان‌تر ، به مناجات برخيزد ؛ بنابراين ، خداوند متعال « رمضان » را آفريد و در آن « سحر » را قرار داد . يعنى هنگامهء نجوا ، راز شنوى و خداخواهى ؛ هنگامه‌اى كه درهاى آسمان گشوده خواهد شد و فرشتگان خدا در سكوتى سنگين و دل‌پذير ، فوج فوج بر زمين فرود مىآيند و پيام‌هاى حضرت حق را به بندگانِ شايسته خويش مىرسانند .

--> ( 1 ) . فاطر ، آيه 15 .