من آنم كه از ناسلامتى و ناسالمى تو را مىكشانم به سلامتى و سالمى . تو را از ظلمتها به نور مطلق و به مقصود و مطلوب كه خدا باشد ، مىرسانم . كلينى در كافى نقل مىكند كه پيغمبراكرم ( ص ) فرمود : اذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ المُظْلِم وقتى گرفتار شدى و تاريكى رو به تو آورد ، نظير تاريكى در دل شب كه ديگر نورى ندارى و ديگر پناهى ندارى ، فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرآنِ در آن وقت مراجعه كن به قرآن و از قرآن كمك بگير . فَانَّهُ شافِعٌ مَشَفَّعٌ وَ ما حِلٌ مُصَدَّقٌ اين قرآن شفاعت مىكند و شفاعت او پذيرفته مىشود . اين جور نيست كه فقط بگويد مددكارم . اين جور نيست كه فقط دعا كند و دعايش به جايى نرسد ؛ قرآن كمك به تو مىكند و كمك او مؤثر است ، گره زندگى را باز مىكند ، گرفتارى را رفع مىكند ، تاريكى را مبدل به نور مىكند . وَ ما حِلٌ مُصَدَّق اما ين را هم بدان كه نفرين مىكند و نفرين او هم پذيرفته مىشود ؛ يعنى آن ملتى كه سر و كار با قرآن ندارد ، قرآن به آن ملت نفرين مىكند و نفرين او پذيرفته مىشود . بعد پيغمبر فرمود : ومَنْ جَعَلهُ امامَهُ ساقَهُ الَي الْجَنَّةِ آن كسى كه قرآن سرمشق او باشد ، بهشتش از همان جا شروع مىشود ، تا به بهشت موعود برسد ، نه تنها قرآن تو را به بهشت موعود مىرساند ، بلكه علاوه بر آن ، نشاط ، سلامتى ، خوشى و رفع گرفتارى از همين جا شروع مىشود . يك زندگى با نشاط ، يك زندگى خوش برايت شروع مىشود تا برسى به آن زندگى خوشتر ؛ يعنى بهشت موعود . اما اگر كسى پشت پا به قرآن بزند و