اميرمؤمنان ( ع ) مى فرمايد : " من كثر كلامه كثر خطاؤه ، و من كثر خطاؤه قلّ حياؤه و من قلّ حياؤه قلّ ورعه ، و من قلّ ورعه مات قلبه ، و من مات قلبه دخل النّار . 30 " هر كه سخنش فزونى گيرد ، خطايش فراوان گردد ، و هر كه خطايش فراوان گشت ، شرمش رو به كاهش مى نهد و هر كس شرمش رو به كاهش نهاد ، پاكدامنى اش اندك شود و هر كه پاكدامنى اش اندك شود ، دلش مى ميرد و هر كه دلش مُرد ، در آتش فرو افتد . پيامبر اكرم ( ص ) مى فرمايد : " لا يستقيم ايمان عبد حتّى يستقيم قلبه ولا يستقيم قلبه حتّى يستقيم لسانه . 31 " ايمان بنده سامان نپذيرد مگر آنكه دلش به راه راست آيد ، و دلش به راه راست نيايد مگر آنكه زبانش از كژى كناره گيرد . امام صادق ( ع ) مى فرمايد : " من زهد فى الدّنيا أثبت اللّه الحكمه فى قلبه و انطق بها لسانه و بصره عيوب الدّنيا داءها و دواءها و اخرجه من الدّنيا سالماً الى دارالسلام . 32 " هر كه در دنيا زهد پيشه كند ، خداوند حكمت را در دل او استوار سازد و زبان او را به حكمت بگشايد و عيوب دنيا از درد آن گرفته تا دوايش را در برابر او به نمايش گذارد و به سلامت ، او را از دنيا به سراى آرامش برد . امام رضا ( ع ) به نقل از پدرانش مى فرمايد كه پيامبر اكرم ( ص ) فرموده است : " ما اخلص عبداللّه عزّوجلّ اربعين صباحاً الّا جرت ينابيع الحكمه من قلبه على لسانه . 33 " هيچ بنده اى چهل بامداد خويش را براى خدا خالص نگرداند مگر آنكه