براى كتاب ما در اين شرايط ، سزاوارتر آن است كه برخى از فايده هاى اين نعمت لطيف را يادآور شويم : الف ) در پرتو آن ، همه پلشتى ها خوراك آتش شده ريشه هاى آن از جا بركنده مىشود و درخت پاك فضيلتها با شاخه هايش در دل نشانده مىشود . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه . ) 350 خداوند در سينه يك فرد ، دو دل قرار نداده است . اين آيه ، دلالت بر آن دارد كه هر گاه محبّت الهى به دل ره يابد ، محبّتهاى جز خود را از ميان مى بَرد و ديگر در دل ، ديارى جز او نخواهد بود و ديگر غير رذيلت هم در آن يافت نشود ، چه رسد به رذيلت ! با اين نزديك سازى مفهومى ، اين سخن پروردگار به ذهن كاملًا نزديك مىشود كه : ( و من النّاس من يتّخذ من دون الله انداداً يحبّونهم كحبّ الله و الّذين آمنوا اشدّ حبّاً لله . ) 351 بعضى از مردم ، براى خدا ، همتايانى اختيار مى كنند و آنها را چنان دوست مى دارند كه خدا را ، ولى آنان كه ايمان آورده اند ، خدا را بيشتر دوست مى دارند . ب ) به دست آوردن مقام ذكر پيوسته كه از والاترين نعمتهاست ، و خداوند در كتابش ، وعده داده كه صاحب چنين نعمتى را ، رفعت بخشد . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( في بيوتٍ اذن الله ان ترفع و يذكر فيها اسمه يسبّح له فيها بالغدوّ و الاصال . رجال لا تلهيهم تجاره و لا بيع عن ذكر الله . ) آن نور ، در خانه هايى است كه خدا رخصت داد كه ارجمندش دارند و نامش در آنجا ياد شود و او را در هر بام و شام تسبيح گويند ، مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى از ياد خدا بازشان ندارد .