از روزه و نماز ، يارى بجوييد . در بيان اهل دل ، نماز ، سير به سوى خدا و در خدا و از خدا ، شمرده مىشود و معراج شمرده مى گردد . نماز گزار با تكبير به سوى خدا مى رود و مفهوم و معناى آن ، اين است كه او همه چيز را خُرد مى شمارد و از همه چيز روى بر مى تابد و توجّه كامل به سوى خداى مى آوَرَد . او با قرائت نماز ، همراه خداوند متعال خواهد بود و با قرائتش ، سخن خداى را مى شنود و با اذكارش ، با خداوند سخن مى گويد . از آغاز نماز تا پايان آن ، همهءگفتارها و رفتارها ، سيرى در خداوند متعال است ، و فرد با دادن سلام ، از خدا به غير خدا باز مى گردد . او با اين كار مى خواهد سير كند ؛ سيرى از خدا به خلق و در خلق . او داراى سلام و امنيت براى خود از خلق ، اعم از جنّ و انس و از حجابها ، به ويژه حجابهاى ظلمانى ، و سلام و امنيت از پليديهاى اخلاقى خودش براى ديگران است . به ديگر سخن ، سلام ، مانعى در برابر بازگشت او از وحدت به كثرت است . او در برابر اين كثرتها و شرهاى برخاسته از آن ، از خويش به ديگرى و از ديگرى به خويش ، سلام و امان مى طلبد . اين تنها قطره اى از اقيانوس است . و اميد آن داريم كه خداوند متعال ، توفيق دهد جلدى از اين مجموعه جلدهاى كتاب حاضر را به اسرار نهفته در عبادات ويژه گردانيم . چكيدهء سخن اينكه ، نماز ، سرّى از اسرار الهى است و نعمتى بزرگتر از آن نيست و هر كه با آدابش آن را به جاى آرد و به اسرارش روى كند ، خداوند به او آن ارمغان دهد كه از خود نماز هم بزرگتر است و آن محبّت الهى است كه چراى هر عبادتى شمرده مىشود . خداوند مى فرمايد : ( انّني انا الله لا إله الّا انا فاعبدني و اقم الصلاه لذكري . ) من همان الله هستم كه جز من خدايى نيست و نماز را به ياد من ، بر پاى دار .