د ) دعا و قرآن كه هر دو سخن گفتن هستند . دعا ، سخن گفتن بنده با خداست و قرآن سخن گفتن خدا با بنده است و به همين سبب ، به سخن اوّل ، " كلام صاعد " و به سخن دوم ، " كلام نازل " اطلاق مىشود . همسخن شدن ، محبّت پديد مى آورد و شايد يكى از دلايل تأكيد قرآن بر آن ، تحقّق يافتن همين امر ، يعنى محبّت بنده به خداوند متعال است . در قرآن برخى از آيات هست كه از نگاه تأكيد و لطف و جلب نظر ، منحصر به فرد شمرده مىشود ، كه اين آيه از جملهء آنها شمرده مىشود : ( و اذا سالك عبادى عنّى فانّى قريب اجيب دعوه الدّاع اذا دعان فليستجيبوا لى و ليؤمنوا بى لعلّهم يرشدون . ) و هر گاه بندگانم از من بپرسند ، بگو كه من به آنها نزديكم و دعوت دعوت كننده را هر گاه مرا بخوانند ، پاسخ مى دهم ، پس آنها نيز بايد مرا پاسخ گويند و به من ايمان آورند شايد راه راست را يابند . د راين آيه ، از نظر تأكيد و لطف و به كار بردن ضمير متكلّمى كه علامت لطف است ، فراوانى آن به هفت بار رسيده است . امر به خواندن خدا با اين همه تأكيد و لطف ، دلالت بر فايدهء لطف دارد كه پديد آمدن محبّت از جملهءآن است . يا همچون اين فرمودهءالهى كه : ( فاقرء . وا ما تيسّر من القرآن علم ان سيكون منكم مرضى و آخرون يضربون فى الارض يبتغون من فضل الله و آخرون يقاتلون فى سبيل الله فاقرءوا ما تيسّر منه ) و هر چه ميسر شود از قرآن بخوانيد . مىداند چه كسانى از شما بيمار خواهند شد ، و گروهى ديگر به طلب روزى خدا به سفر مى روند و گروه ديگر در راه خدا به جنگ مى روند ، پس هر چه ميسّر شود از آن بخوانيد . اين آيه از نظر تأكيد ويژه ، منحصر به فرد است و دلالت بر آن دارد كه تلاوت قرآن