و بالاخره طاعون گريبان ايشان را گرفت . ( فانزلنا علي الّذين ظلموا رجزاً من السّماء بما كانوا يفسقون . ) 235 پس ، ما بر كسانى كه ستم كردند ، به سبب تبهكارى هايشان ، عذابى از آسمان فرو فرستاديم . آيا با اين همه ، سرانجام بازگشتند ؟ خير ، خداوند عزّ و جلّ در اين باره مى فرمايد : ( ثمّ قست قلوبكم من بعد ذلك فيه كالحجاره او اشدّ قسوهً . ) 236 پس از آن ، دلهاى شما چون سنگ ، سخت گرديد ، حتى سخت تر از سنگ . آنها گوساله را خداى خود گرفتند . ( و اذ قال موسي لقومه يا قوم انّكم ظلمتم انفسكم باتّخاذكم العجل فتوبوا الي بارئكم فاقتلوا انفسكم ) 237 و هنگامى كه موسى به مردم خود گفت : اى قوم ! شما با گرفتن گوساله به خدايى ، به خويش ستم كرديد ، پس به سوى آفريدگارتان باز گرديد و نفسهاى خود را بكشيد . تا جايى كه خداوند عزّ و جلّ در حق آنها مى فرمايد : ( و اذ قلتم يا موسي لن نؤمن لك حتي نري الله جهره فاخذتكم الصّاعقه و انتم تنظرون . ثّم بعثناكم من بعد موتكم لعلّكم تشكرون . ) 238 و آن هنگام را به ياد آورديد كه گفتيد : اى موسى ! ما تا خدا را آشكارا نبينيم ، به تو ايمان نمى آوريم ، و همچنان كه مى نگريستند ، صاعقه شما را فروگرفت و شما را پس از مردن ، زنده ساختيم ، شايد سپاسگزار باشيد . آيا بعد از تمام اين اتفاقات ، شكر الهى را به جاى آوردند ؟ خير ، خداوند در پايان ، در حقّ آنها مى فرمايد :