از نگاه يوسف ، گناه از شيطان بوده است نه از برادرانش . خدا نيز به دو چنان عزّتى بخشيد كه هيچ كس جز خدا نمى توانست به دو ببخشد . آرى ، خداوند از زبان يوسف به برادران او مى فرمايد : ( انّه من يتّق و يصبر فانّ الله لا يضيع اجر المحسنين . ) به راستى كه هر كس تقوا در پيش گيرد و شكيبايى ورزد ، همانا خداوند پاداش نيكوكاران را تباه نمى سازد . خداوند متعال در اين سوره ، تكّبر و حسد و تباهيهاى مترتّب بر آن را ترسيم مى فرمايد و تردامنى و بى عفتّى و خوارى مترتّب بر آن را مى نماياند و فضيلت و تقوا و پيامدهاى آن را ، از عزّت و شوكت بيان مى دارد و در پايان اين سوره مى فرمايد : ( لقد كان في قصصهم عبره لاولي الالباب . ) همانا در داستان ايشان ، براى خردمندان پندى است . مى بينيم كه در آيات فراوانى از قرآن ، خداوند چگونگى فرستادن موسى ( ع ) را به سوى فرعون و همسالان او و بنى اسرائيل به همراه معجزات شگفت انگيز ، فراوان بيان فرموده است ، ولى حتّى بنى اسرائيل هم او را به پيامبرى نشناختند . چه رسد به فرعون و همسگالان او كه از روى ستم و تكبّر ، موسى را وازدند و خداوند هم ، آنها را به همراه مردمشان غرق كرد . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( فانتقمنا منهم فاغرقناهم في اليمّ بانّهم كذّبوا باياتنا و كانوا عنها غافلين . ) پس ، ما از ايشان انتقام كشيديم و آنها را در دريا غرقشان كرديم ، چه ، آيات ما را تكذيب كردند و از آنها غافل بودند . بنى اسرائيل هم ، چهل سال به وادى سرگشتگى گرفتار آمدند . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( قال فانّها محرّمه عليهم اربعين سنهً يتيهون في الارض فلا تأس علي القوم الفاسقين . )