اگر نفس او در آنچه بر آن دشوار است ، فرمان وى نَبَرد ، او نيز در آنچه نفس او دوست دارد ، اطاعتش نكند . امام صادق عليه السلام مى فرمايد : " . . . و لا حجاب اظلم و اوحش بين العبد و بين الربّ من النفس و الهوي ، و ليس لقتلهما في قطعهما سلاح و آله مثل الافتقار الي الله و الخشوع و الجوع و الظمأ بالنّهار و السّهر بالليل ، فان مات صاحبه مات شهيداً و ان عاش و استقام ادّاه عاقبته الي الرضوان الاكبر . قال الله و عزّوجلّ : ( و الّذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا و انّ الله لمع المحسنين ) واذا رأيت مجتهداً ابلغ منك في الاجتهاد فوبّخ نفسك و لمها و عيّرها و حثّها علي الازدياد عليه . و اجعل لها زماماً من الامر و عناناً من النّهي و سقها كالرائض للفاره الّذي لا يذهب عليه خطوه منها الّا و قد صحّح اوّلها و اخرها . . . " 120 ميان بنده و خدا ، حجابى تاريكتر و وحشت زاتر از نفس و هوى و هوس وجود ندارد و براى كشتن آنها و گسستن شان ، جنگ افزار و ابزارى چون نيازمندى به خدا و خشوع و گرسنگى و تشنگى در روز ، و شب بيدارى نيست . پس اگر بنده در اين حال بميرد ، شهيدمرده است و اگر زنده بمانَد و استقامت ورزد ، عاقبتش به رضوان اكبر منجر خواهد شد . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : " كسانى كه در راه ما بكوشند ، راههاى خود را به ايشان بنمايانيم و همانا خداوند با نيكوكاران است . " و هر گاه سخت كوشى را ديدى كه از تو سخت تر مى كوشد ، خويش را سرزنش و نكوهش كن و به باد ايرادش بگير و به كار بيشتر تشويقش كن و لگام بر كارهايش زن و در نبايستها افسارش زن ، و آن را هدايت كن چون كسى كه مى خواهد استرى را تربيت كند ، تا هر گامى كه بر مى دارد بر طبق حساب باشد و آغاز و پايان آن سنجيده باشد . . .