جويى و خود محورى كه در جستجوى حق و حقيقت هستند و اين آيات در حق آنها نازل شده است : ( و اذا سمعوا ما انزل الي الرّسول تري اعينهم تفيض من الدّمع ممّا عرفوا من الحقّ يقولون ربّنا آمنّا فاكتبنا مع الشّاهدين . و ما لنا لا نؤمن بالله و ما جاءنا من الحقّ و نطمع ان يدخلنا ربّنا مع القوم الصّالحين ) چون آنچه را كه بر پيامبر نازل شده بشنوند و حقيقت را دريابند ، چشمانشان پر از اشك شده و مى گويند : اى پروردگار ما ! ايمان آورديم ، ما را نيز در زمرهء شهادت دهندگان بنويس . چرا به خدا و اين آيين حق كه بر ما نازل شده است ايمان نياوريم و طمع نياوريم و طمع نورزيم در اينكه پروردگار ما ، ما را درشمار صالحان آورد ؟ و گروهى نيز دلى دارند فروبسته و سخت ، كه خود محورى و ستيزه جويى و . . . آن را تسخير كرده است و قرآن در حقّ آنان مى فرمايد : ( و اذ قالوا اللهم ان كان هذا هو الحقّ من عندك فامطر علينا حجارهً من السّماء او ائتنا بعذابٍ اليمٍ ) و آن هنگام كه گفتند : بار خدايا ! اگر اينكه از جانب تو آمده حق است ، بر ما از آسمان بارانى از سنگ ببار يا عذاب درد آورى بر ما بفرست . بدين ترتيب ، اين سخن پروردگار ، روشنى مى يابد و توجيه مىشود كه : ( يوم لا ينفع مال و لا بنون الّا من اتي الله بقلبٍ سليمٍ ) روزى كه نه دارايى سودى رساند و نه فرزند ، مگر كسى كه با دلى سالم به درگاه الهى درآيد . چكيدهء سخن اينكه ، از نگاه قرآن ، دل ، خاستگاه و جايگاه انديشه ، رفتار و گفتار است ، و اگر دلى سلامت يافت ، انديشه ، رفتار و گفتار او هم سلامت مى يابد و اگر پليدى وخطا بدان راه يافت ، انديشه نيز پليد مى گردد و رفتار وگفتار نيز به پليدى ميگرايد . لذا خداوند مى فرمايد :