ادعا كند كه اين بت خودخواهى را شكسته است . « اخر ما يخرج ان قلوب الصديقين حب الجاه » اين جمله ، جملهءرفيع و عظيمى است و اين جمله زنگ خطرى است براى همه و مخصوصاً طلبه‌ها . حب جاه ، يك قسم كوچكى از خودخواهى و خودپرستى است . البته در انسان متقى ، با ورع ، صديق نيز هست و بسيار هم خطرناك مىباشد . گاهى انسان براى استكبار و خودخواهى و لجاجتش پشت پا به دنيا و آخرتش مىزند . قرآن شريف در اين باره خيلى صحبت دارد گاهى مردم را دو دسته مىكند : يك دسته افرادى كه حب به ذاتشان كم است كه مىگوئيم در آنها نيست . آنها كه « احديّ من الناس » هستند . يعنى موحدترين مردم هستند . اينها حب به ذاتشان ، خودپرستى و متابعت از نفس اماره‌اشان شعله‌ور نيست . قرآن مىفرمايد ، وضعشان چنين است : « و اذا سمعوا ما انزل الي الرسول تري اعينهم تفيض من الدمع مما عرفوا من الحق . . . » ( مائده 83 ) وقتى به حق مىرسند گريه شوق مىكنند بسيار خوشحال هستند كه به حق رسيده‌اند نه فقط حق‌جو هستند بلكه گريهء شوق هم برايش مىكنند . و يا به ترسيمى ديگر در قرآن چنين