انسان آميزه‌اى از غرائز اگر ما نگاهى به ساختمان وجودى و طبيعت و فطرت موجود انسان‌ها بيندازيم ، اين مطلب به خوبى آشكار و نمودار است كه هر انسانى به جهت تداوم حيات مادى و معنوى خود ، داراى يك سلسله تمايلات ، خواسته‌ها و غرائزى است كه با اطفاء و برآورده كردن آنها و صد البته در حدى معتدل ، صحيح و معقول مىتواند به يك زندگى آرام ، بىدغدغه و راحت دست يابد . در اين ميان ، بعضى از اين غرائز ، بخاطر در برداشتن نيازهاى اوليه يك زندگانى مادى اصولًا هميشه و حتى از روز اول ولادت ، شكوفا و زنده است و احتياجى به پرورش و رسيدگى خاصى ندارد . از نمونه‌هاى بارز آن ، تمايل به خوردن و آشاميدن و استراحت كردن است كه ما در اينجا در مقام پرداختن و گفتگو پيرامون آنها نيستيم ، اما بعضى ديگر از اين خواسته‌ها ، به تدريج و در اثر گذشت زمان و رشد جسم و روح به فعليت مىرسد و به بار مىنشيند ، اگر چه از ابتداى تولد هم به صورت بالقوه در وجود انسان‌ها نهفته است ، كه به عنوان مثال مىتوان از غريزه جنسى ، قدرت‌طلبى ، تمايل به داشتن تمكن و مال ، علاه به شهرت و رياست ، كمال‌جويى ، حق‌پرستى ، تمايل به مذهب و . . . نام برد كه ما به تناسب ، به چند نمونه مخصوص ، به جهت وجود مخاطبين خاص اين بحث ، يعنى جوانان و نوجوانان ، اشاره‌اى خواهيم كرد . اولين مطلب ما چنان كه از عنوان اين بخش پيداست ، غريزه مذهب و احساس نياز به حق و خداخواهى و خداجويى است .