فراموش كنيم . اگر خداوند در دنيا و آخرت يك آن ما را به خودمان وابگذارد ، سقوط مى كنيم ؛ چه سقوطى ! بارها گفته ام ، تقاضا دارم از همه شما و مخصوصاً از فضلاى جلسه كه اين دعاى پيغمبر اكرم ( ص ) را هميشه و مخصوصاً در وضع و زمانهاى حساس بخوانيد : « اللّهُمَّ لا تَكِلنى الى نَفسى طَرفَةَ عَينِ ابَداً » « 1 » ؛ « اللّهُمَّ لا تَكِلنا الى نَفسنا طَرفَةَ عَينِ ابَداً » . اگر خدا يك آن كسى را به خودش وابگذارد ، در دنيا باشد سقوط است و در آخرت هم باشد ، سقوطى سخت تر . اين آيه مى فرمايدآن كسانى كه به جاى خدا ، گناه در زندگى آنها حكمفرما باشد ، در قيامت دست عنايت خدا روى سرشان نيست و در دنيا هم معلوم است كه نيست براى اينكه اگر دست عنايت خدا روى سر كسى باشد ، سقوط نمى كند ، گناه در زندگيش نيست . اگر گناه مى كنيم ، براى اين است كه دست عنايت خدا روى سر ما نيست . اگر زبان كليد ندارد ، اگر چشم ما ، گوش ما ، اعضا و جوارح ما كليد ندارد ، حتى اگر دل ما كليد ندارد ، براى اين است كه مورد عنايت خاص خدا نيستيم . الحمد الله كه غالب ما كورد عنايت و هدايت عام خدا هستيم ، اما هدايت عناييه ، آن لطف خاص و لطف خفىّ خدا كه مختص خواص است را نداريم ، لذا زبان ما كليد ندارد . دل ما كليد ندارد ، اعضا و جوارح ما كليد ندارد . نظير اين آيه در قرآن زياد است و بالاخره قرآن مى فرمايد : بايد پايه زندگى بر تقوا باشد . اگر ما زندگيمان را روى تقوا بنا كنيم ، پايه آن محكم است و خراب شدنى هم نيست . زندگى اى كه روى تقوا بنا شود ، مسلماً خراب شدنى نيست . ممكن است دير و زود شود ، ممكن است يك زحمات ، مشقات و مشكلاتى جلو بيايد ، اما بالاخره به مو مى رسد ، ولى پاره نمى شود ؛ محكم است . اگر امروز نتيجه ندهد ، فردا نتيجه مىدهد . وقتى كه برادرهاى يوسف در مقابل او حاضر شدند و حضرت يوسف را شناختند ، قرآن از حضرت يوسف يك جمله عالى نقل مىكند ، مى گويد : اگر شما به اين ذلت رسيديد و من به اين عزت ، براى اين است كه پايه كار من تقوا و پايه كار شما فسق و فجور

--> ( 1 ) - محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 14 ، ص 384 ، روايت 2