كلمات و لغات روستايى را در سخن گفتن به كار مى برند و آنچنان است كه گويا با استعمال هر كلمه تنزّل مقام پيدا مى كنند . از آنجا كه هر انسان تحصيل كرده ، متعلّق به اجتماع است ، نبايد به منش روستايى خود پاى بند باشد و اين نكته از ضروريّات معلّمى نيز هست . بسيارى بزرگانى را ديده ام كه با عدم رعايت اين شرط ، دچار شكست فراوان گرديده اند . عزيزانم ! نمى گويم آنگونه كه مى نويسيد ، سخن بگوئيد ، اين افراط گرى است . شخصى در اصفهان بود كه خدا رحمتش كند ، او معتقد بود انسان آنگونه كه مى نويسد بايد صحبت كند . و او كاملًا كتابى سخن مى گفت و به همين دليل مورد تمسخر قرار مى گرفت . بايد متعارف و مورد پسند عموم سخن گفت تا در هر نقطه اى قادر به صحبت باشيم . در مورد استخدام لغت گفتنى است كه گاهى ديده مىشود اشخاص هنگام تماس تلفنى مى گويند : تشريف آوردم ، شما نبوديد . با سوادانى را ديده ام كه هنگام سخن گفتن با من ، به جاى آنكه بگويند : شما به من لطف داريد و من نسبت به شما ارادت دارم گفته اند : مى دانم شما ارادت دارى به من براى اينكه من لطف دارم به شما ! در مقابل ، بعضى در جواب اين سئوال كه حالتان چطور است ؟ مى گويند : مرسى . پدرتان كجاست ؟ مى گويند : مرسى مادرتان چطور است ؟ ، مرسى درست مثل آن است كه جواب هيچ كدام از سئولها را نمى دانند و تنها به مرسى اكتفا