( تعليم ) انسان است . در لسان قرآن ، به جاى آموزش و پرورش ، پرورش و آموزش آمده است . در اينجا درصدد آن نيستم كه چرا به جاى آموزش و پرورش ، پرورش و آموزش آمده است ، امّا بالأخره از اين تكرار آيه در قرآن ، نقش معلّم در جامعه معلوم مىشود . قرآن مى گويد ، كار معلّم ، كار خداست ، نقش او ، نقش انبياء و نقش همه ى كتابهاى آسمانى است . اين جمله ى قرآن را سبك نشماريد . يك معلّم بايد توجّه داشته باشد كه بسيار مىتواند كار كند و نه تنها مىتواند افراد شايسته و صالح را تحويل جامعه دهد ، بلكه حتّى مىتواند افراد طالح را صالح نمايد و قوانين طبيعى را خنثى كند . مثلًا معلّم مىتواند اثر قانون وراثت را خنثى كند . اگر نوجوان يا جوانى از نظر وراثتى آلوده باشد يا اينكه از نظر محيط خانوادگى آلوده باشد ، معلّم كاردان و شايسته مىتواند اين ناشايسته را شايسته كند . در تاريخ نمونه هاى فراوان داريم كه معلّمى افراد ناشايسته را شايسته نموده است . اينكه معلّم بتواند يك قانون طبيعى را از بين ببرد سبك نشماريد . اين منزلت دنيايى معلّم است ، امّا از نظر پاداش و ثواب اخروى ، بدانيد كه هيچ عبادتى بالاتر از تعليم و تعلّم نيست و هيچ عبادتى بالاتر از معلّمى نيست . پيغمبر اكرمص وارد مسجد شدند ، ديدند دسته اى مشغول ذكر و ورد هستند از آنها گذشتند و دسته ى ديگرى را ديدند كه مشغول تعليم و تعلّم بودند ؛