عظمت و مهم جلوه بدهند ، آن را به جهاد و شهادت در راه خداوند تبارك و تعالى تشبيه مى فرمايند . مسلمانى كه در ميدان نبرد با دشمنان خداوند است و جان به كف ستيز نموده و از هيچ چيز خود دريغ نمى كند و مال ، جان ، هستى و . . . را در راه حق تعالى ايثار مىكند ، مسلماً داراى فضيلت بزرگى است . مجاهد و جهاد داراى شرائطى است كه با تحقق اين شرائط اين دو مفهوم ، مصداق صحيح پيدا مىكند ، و در آن صورت است كه مبارزه حقيقتاً جهاد است و پيكارگر براستى ، مجاهد خواهد بود ، و با تحقق آن شرائط است كه كشته ميدان نبرد شهيد خوانده مىشود . اما شرائط شرط اول اينست كه مجاهد و جهاد بايد بر اساس مكتب باشد . لذا جبهه براى سپاه ، ارتش و بسيج بايد مكتب خودسازى باشد بطورى كه هر گاه رزمندگان پس از مدتى از جبهه باز گردند ، به راستى تغييركرده و به موجودى الهى مبدل شده باشند و مربى ديگران محسوب شوند . اگر چنين نباشد ، در روز قيامت چيزى جز حسرت و ندامت براى آنان نيست چرا ؟ چون نسيم رحمت الهى به آنها وزيد ولى استفاده ننموده اند . چنانچه اگر مسلمانى در جبهه به دو مبارزه بى امان ( مبارزه با دشمن خارجى و مبارزه با نفس ) مشغول باشد ، اجر و پاداش و نتيجه اعمالش ، مضاعف ، بلكه بيشتر خواهد بود ، اين چنين فردى اگر شهيد بشود ثواب و اجر شهيد را دارد و اگر شهيد نشود ثواب و پاداش مجاهد فى سَبيلِ اللهِ را دارا است ، يعنى مورد رحمت و مغفرت پروردگار قرار گرفته است ، و ثواب والاتر و بالاتر و عظيم تر او بخاطر جهاد بزرگتر اوست كه مبارزه با