جلسه ى اول جبهه و مجاهده بِسمِهِ تَعالى قبل از اينكه وارد بحث اصلى بشويم لازم است بدانيم كه جبهه يك مكتب است . و براى ساختن انسان ( شايد ) مكتبى بهتر از جبهه نباشد ، وَ ما كانَ المُؤمِنُونَ لِيَنفِرُوا كافّةً فَلَولا نَفَرَ مِن كُلّ فِرقَةٍ مِنهُم طائِفَةً لِيَتَفَقَّهُوا فىِ الدّينِ وَ لِيُنذِرُوا قَومَهُم اذا رَجَعُوا الَيهِم لَعَلَّهُم يَحذَرُونَ . توبه / 122 « چرا از هر طايفه اى جمعى براى جنگ و گروهى ديگر نزد رسول ( ص ) براى آموختن علم مهيا نباشند ؟ تا آن علمى را كه آموخته اند پس از بازگشت به قوم خود بياموزند ، كه شايد قومشان نيز خدا ترس شده و از نافرمانى حذركنند » . البته اين آيه ى شريفه را به گونه اى ديگر نيز معنى و تفسير كرده اند كه ظاهراً اين معنى بهتر از معناى اولى است و آن اين است كه : مجاهد بايد به جبهه برود ، براى اينكه آنجا مكتب است . تا نشانه هاى خدا را در جبهه ها ببيند و صفات انسانيت را در وجود خويش تحقق بخشد و آنگاه كه از جبهه بازگشت ديگران را كه به جبهه نرفته اند تعليم دهد و آنها ( از خدا ) بترساند و دعوت به حق نمايد ، بنابراين