اين آيه مىفهميم همه مسؤوليم . روز جمعه آخر شعبان پيغمبر اكرم ( صلىالله‌عليه‌وآله ) خطبه مىخواندند و در خطبه به همه تذكر دادند همه و همه به فكر ديگران باشيد . افطارى بدهيد . آن كسانى كه مىتوانند افطارى بدهند . يك كسى در وسط منبر بلند شد و گفت : يا رسول‌الله ! آنهايى كه ندارند چه كنند ؟ فرمودند اطعام كنيد « و لو بتمرة او شربة من الماء » و لو به يك دانه خرما يا يكمقدار آب خوردن باشد . معناى اين روايت اين نيست كه موقع افطار كه مىشود يكدانه‌ى خرما به اين بدهى و يك دانه به آن و گمان مىكند حالا هزار افطارى داده است . معناى روايت معناى همين آيه شريفه است كه مىفرمايد بايد به اندازه قدرت خود به فكر ديگران باشى . آنكه مىتواند ، بايد به خوبى ديگران را اداره كند و آنكه نمىتواند به اندازه‌اى كه مىتواند : « من قدر عليه رزقه فلينفق مما اتيه الله » خدا به تو افطار داده است يا نه ؟ همين افطارى را بايد به اندازه قدرت به ديگران بدهى . ايثار و گذشت حرف ديگرى است كه الآن بحث ما نيست . بحث ما اين است كه زندگى ضرورى براى همه‌ى انسان‌ها از نظر اسلام يك امر واجب و لازمى است . معنى ندارد كسى عبادت كند و بواسطه‌ى عبادت زندگى ضروريش را از بين ببرد . چنان كه