مب‌فرمايد : معمولًا انسانها از گردنه‌ها نمىتوانند بالا بروند . اين گردنه‌ها ، گردنه‌هاى سختى است . انسان بتواند خود را آزاد از صفات رذيله كند ، بتواند يك صفت زذيله را كه در و هست ريشه‌كن كند لااقل جلوى طوفانى بودن آن را بگيرد اين كار مشكلى است . و با تحصيل آن به مقام دوم يا منزل دوم مىرسد . يعنى علاوه بر اين‌كه درخت رذالت را ريشه‌كن كند درخت فضيلت هم بجاى آن غرس كند كارى است مشكل‌تر . انسان بتواند جزع و فزع را از دل ريشه‌كن سازد و بجاى آن ملكه صبر پيدا كند مشكل است بطورى كه علماى اخلاق مىگويند يك كار شبانه روزى مىخواهد ؛ يك كار مستمر مىخواهد . حتى مىگويند نفس‌اماره نظير فيل است . يعنى همان‌طورى كه فيلبان بايد مرتب چكش روى سر فيل بزند مواظبت از آن بكند و با لحظه‌اى غفلت ، فيل خود و صاحبش را بيچاره مىكند ، نفس اماره و صفات رذيله اين‌گونه است . زحمت شبانه‌روزى ، توجه شبانه‌روزى مىخواهد تا انسان بتواند خود را خالى از يكى از رذا « 1 » ئل كند . و بدانيد كه تمام انبياء با كتابهايشان براى همين آمدند . قرآن در مواردى مىفرمايد : « هو الذى بعث فى الاميين رسولًا منهم يتلوا عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمه . » 2

--> ( 1 ) 2 . سوره جمعه آيه 2 ترجمه : اوست خدائى كه ميان عرب امى ( كه خواندن و نوشتن را هم نمىدانستند ) پيامبرى ( بزرگوار از ميان همان مردم ) برانگيخت تا بر آنان آيات وحى را تلاوت كند . و آنها را از اوث جهل و اخلاق زشت پاك سازد . و شريعت كتاب سماوى و حكمت الهى به آنها بياموزد .