است . لازم نيست به او بگوين خمس بده ، زكات بده ، به فقراء رسيدگى كن خودكار است نظير آدم تشنه مىگردد دنبال آب . آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست مىبينى كه آدم گرسنه دنبال نان است . اگر راستى كسى با فطرتش دريابد خدا را دنبال انجام نماز و روزه و خمس و زكات است . ديگر بالاترين لذت براى او اين است كه برود خانه خدا را طواف كند . زيرا يك عاشق در و ديوار شهر معشوق خود را مىبوسدو طواف ، سعى بين صفا و مروه و بالاخره هرچه براى او لذت بخش است . همانجا صاحب خانه را يافته است صاحبخانه در دل اوست ، بر دل او حكومت دارد . ديگر چيزى ، كسى جز خدا در دلش نيست همه‌ى عبادات براى او فطرت مىشود . نماز ، روزه ، زكات ، خمس ، حج ، جهاد ، امر به معروف ، نهى از منكر ، تولى و تبرى براى او يك امر فطرى مىشود . معلوم است آن كسى كه خدا را با چشم دل مىبيند نظير آن است كه مىبيند گرسنگى را ، مىبيند تشنگى را . الآن شما عزيزان كه اينجا نشسته‌ايد مىبينيد گرسنگى را ، مىبينيد تشنگى را اما نه با اين چشم سر . چشم سر گاهى خطا مىكند . با چشم دل ، چشم غريزه با چشم غريزه مىبينيد گرسنگى را . بعضى انسان‌ها با چشم فطرت مىبينند يك ذات مستجمع جميع كمالات را و لذا عاشقند . چه عاشقى ! به اندازه‌اى عشق به او مىورزند كه در مجلس ابن زياد وقتى آن نادان به حضرت زينب ( سلام الله عليها )