ديگر هيچ چيزى پرده براى او نباشد . اگر ما با چشم دل نمىتوانيم خدا را ببينيم ، قرآن مىگويد پرده دارى . اگر نظر آدم گرسنه نمىتوانى درك كنى خدا را ، بيابى خدا را ، خدا در دل تو حكومت نداشته باشد بدان پرده دارى . و الا اگر پرده‌ها كنار برود انسان مىيابد خدا را . انسان از نظر فطرت خداجوست . به عبارت ديگر بالاتر بگويم انسان خداياب است و اين معناى تعليم و تعلم نيست . اين معناى برهان نظم نيست . اين برهان صديقين نيست . اين برهان حدوث و برهان امكان نيست . اين وجدانى است نه دانستنى . معلوم است وقتى كه انسان يافت گمشده‌ى خود را ، وقتى كه انسان يافت خدا را نظير آدم تشنه كه در مىيابد تشنگى را ، در آن وقت در مقابل خدا كوچكى مىكند . فطرى بودن عبادت عبادت از جمله فطريات است . همين روزه ماه مبارك رمضان مطابق با فطرت انسان است براى اينكه انسان دريابد خدا را ، دلش مىخواهد به خدا تشه پيدا كند و بالاترين تشبه به خدا روزه‌ى ماه مبارك رمضان است . اگر مىبينى بعضىها روزه براى آنها لذت دارد خيلى لذت دارد ، اينكه مىبينى امام سجاد ( عليه السلام ) خوشحالى مىكند و بعد از ماه مبارك رمضان ، آخر ماه مبارك رمضانگريه‌ها مىكند از اينكه ماه مبارك رمضان مىخواهد برود براى اين است كه يك چيزى