يك كسى كه از بالا افتاده بود و مرده بود را به خواب ديدند و از احوالش پرسيدند . گفت : همين مقدار به شما بگويم نه نكيرى است نه منكرى نه فشار قبرى . من از آن بالا كه افتادم صاف رفتم وسط جهنم . آقا ! خانم ! دنيا مىگذرد . اما دو چيز نمىگذرد : يكى فداكارى و گذشت و ايثار . اين ايثار و گذشت و فداكارى يك صفاتى است كه انسان را به اندازه‌اى نورانى مىكند كه وقتى وارد صف محشر مىشود مثل ماه مىدرخشد . و به اندازه‌اى درخشندگى دارد كه صف محشر را به خود جذب مىكند . و ديگرى هم نعمت‌هاى بهشتى و عذاب‌هاى دردناك جهنم است . و الا دنيا مىگذرد . به اندازه‌اى اختلاف در ميان ما زياد شده است كه متجدد از متقدم بدتر ، باسواد از بىسواد بدتر ، بازارى از كارمند بدتر ، كارمند از بازارى بدتر . مىبينيم اقا دكتر است و بالاترين تخصص را دارد ، تخصص‌ها دارد ، اخلاقش هم توى جامعه خوب است اما وقتى دل خانمش را باز كنى مىبينى يك دريا خون از دست اين آقاى باسواد است . مىبينى خانم روشنفكر است ، متمدن است ، فرهنگش بالا است ، با زن‌ها بسيار سازگار است اما وقتى دل شوهرش را باز كنى يك ديوى دچار اين مرد شده است . از مثال‌هاى جامعه