وقتى كه انسان در درياست و دريا طوفانى شود ، وقتى كه در دريا كشتى او شكسته شود ، دست او از همه‌ى اسباب بريده شود ، فران مىفرمايد هركه باشد در آن وقت مىيابد خدا را ، در آن وقت است كه به قول قرآن مىخواند خدا را ، موحدانه هم مىخواند خدا را ، در مىيابد توحيد را . يعنى همان وقت كه مىگويد خدا ! خدا ! توجه به يك خدا دارد نه دو خدا . يعنى در حالى كه همان وقت برايش اثبات مىشود خدا ، اثبات مىشود توحيد . در همان وقت در مىيابد خدايى را كه سميع است ، خدايى كه بصير است ، خدايى كه رئوف است ، خدايى كه كريم و قدير است . يعنى مىيابد قدرت مطلقه را ، مىيابد علم مطلق را ، مىيابد لطف و رأفت مطلق را لذا خدا خدا شروع مىشود . اين كه در بن بست‌ها مىگويد خدا ، يعنى خدايا تو قادرى كه مرا نجات دهيو خدايا تو عالمى به حال من . خدايا تو لطف دارى به من . خدايا تو رئوفى . خدايا تو جوادى . و بالاخره در بن بست‌ها يك ذات مستجمع جميع كمالات را در مىيابد . وقتى دريافت خدا را ، همان وقت از روى توحيد و به قول قرآن خالص مىخواند خدا را . صد و بيست و چهار هزار پيامبر با كتاب‌هايشان ، با تبليغاتشان آمدند براى همين كه اين فطرت را زنده كنند يعنى اين فطرتى كه در بن‌بست‌ها در انسان‌ها زنده مىشود . همه‌ى پيامبران آمدند اين فطرت را زنده نگه دارند .