بايد دنيا دار بوده ، امّا نبايد دلبستگى داشته باشيم . سير الى الله با دلبستگى به دنيا تطابقى ندارد . اين كلام قرآن است ، قرآن مى فرمايد : انسانهايى هستند كه سير ملكوتى بسيار بالايى دارند ، در ميان مردمند ، اينها افرادى هستند كه كار و كسب مى كنند ، امّا كسب و تجارت و پولشان آنها را از ياد خدا باز نمى دارد . يعنى به اينها دلبستگى ندارد . فى بُيُوتٍ أَذِنَ اللهُ أَن تُرفَعَ وَ يُذكَرَ فَيها إسمُه . « 1 » در خانه هايى ( مانند معابد و منازل انبياء و اولياء ) خداوند رفعت داده كه آنجا رفعت يابد و ذكر نام او شود . « فى بيوت » نمى دانم متعلّق به چيست . اگر متعلّق به اول آيه باشد كه يك مطلب ديگر نيز از آن استنباط مىشود : « اللهُ نُورُ السَمواتِ وَالارضِ . » خلاصه اينكه قرآن ميفرمايد ابدان مطّهره اى هستند كه بسيار مرتفعند و مقام محمود دارند . اينها سير كرده و مقصود را پيدا كرده اند . اينها افرادى هستند كه در محضر خدايند و خدا را هميشه حاضر و ناظر ميدانند . اينها افرادى هستند كه : رِجالٌ لا تُلهيهِم تِجارَه وَ لا بَيعٌ عَن ذِكرِ الله . « 2 » مردانى كه تجارت و خريد و فروش آنها را از ذكر خدا باز نمى دارد . در بازار فعاليت مى كنند امّا بازار برايشان بند و قفس نشده

--> ( 1 ) 1 . سوره نور ، آيه 36 . ( 2 ) 2 . سوره نور ، آيه 37 .