مور و عقرب فرستاده است ، شب اول قبر دچارش مىشود ، اگر هم قصر و حور و باغهاى بهشتى تهيه كرده است ، خوشا به حالش . لذا پيامبراكرم ( ص ) در روايت معراجيه مىفرمايند : ديدم كه ملائكه گاهى اوقات قصر مى سازند و كار مىكنند و گاهى كار نمىكنند . پرسيدم : چرا چنين است ؟ گفته شد : زيرا مصالحش از دنيا بايد تأمين شود « 1 » . نماز ، روزه ، حج ، زكات و نفقات ، بالاخره به وسيله اينها بهشت درست مىشود ، بهشت الآن هم موجود است و قصر و حورالعين ، نعم بهشتى و . . . را بايد در اين دنيا تهيه كنيم . جهنم از اول هم بوده و هست . اما آتش جهنم را خود ما تهيه مىكنيم : « يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا قُوا انْفُسَكُمْ وَ اهْليكُمْ ناراً وَ قُوُدَها النّاسُ وَ الخِجارَةٌ عَلَيها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لا يَعْصُونَ الله ما امَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ ما يُؤمَروُنَ « 2 » » آتش جهنم خود تو هستى ، خودت در آنجا آتش مىگيرى . زقوم را خدا در جهنم نمىكارد ما خودمان مىكاريم . زقوم در جهنم يك ميوه تلخى است كه در روايات مىخوانيم ، اگر كسى از آن بخورد روده‌هايش پاره‌پاره مىشود « 3 » . حميم جهنم ، يعنى

--> ( 1 ) - عَنِ النَّبِى ( ص ) قالً : لَمّا اسْرِى بى الَى السَّماءِ دَخَلْتُ الجَنَّة فَرُأَيتُ فيها قيعاناً ، وَ رَأَيتُ فيها مَلائِكَة يبْنُونَ لِبنَة مِنْ ذَهَبِ ولبنَة مِنْ فِضَّة ، وَ رَبَّما امْسَكُوا ، فَقُلْتُ لَهُمْ : ما لَكُمْ قَدْ امْسَكتُمْ ؟ قالوا : حَتّى نَجينَا النَّفَقَه ، قُلْتَ وَ ما نَفَقَتَكُم ؟ قالُوا : قَوْلُ المُؤْمنِ سُبْحانَ الله و الحَمْدُلِلهِ و لا الهَ الَّا الله وَ الله اكْبَرُ فَاذا قالَ : بَنينا وَ اذا سَكَتَ امَسَكْنا ( وسائل‌الشيعه - ابواب ذكر ج 4 ، ص 1208 ) . پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند : وقتى مرا به مراجع بردند داخل بهشت شدم پس مكان وسيعى را ديدم . در آنجا فرشتگان را ديدم كه خشتى از طلا و خشتى از نقره روى هم بنا مىنهادند و گاه دست نگهميداشتند . به آنان گفتم : چرا گهگاه از كار درست مىكشيد ؟ گفتند : تا خرج ما برسد . پرسيدم خرج شما چيست ؟ گفتند گفتار مؤمن ( سبحان الله و الحمدلله و لا إله الا الله و الله اكبر ) پس وقتى كه او بگويد ما مشغول كار مىشويم و وقتى ساكت شود از كار مىايستيم . ( 2 ) - سوره تحريم ، آيه 6 . ( 3 ) - فى تَفسير العَياشى عَنِ الصّادِقِ ( ع ) عَنْ آبائِهِ ( ع ) : قالَ اميرُالمُؤمنين ( ع ) : انَّ اهْلَ النّار لَمَا عَلَى الزَّقُومُ و الضَّريعُ فى بُطوُنِهِمْ كَغِلى الحَميم سَأَلُوا الشَّرابَ فَأوُتُوا بِشَرابٍ غَساقِ و صَديدٍ يتَجَرَّعُهُ وَ لا يكادُ يسيغُهُ و يأتيهِ المُوتُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَ ما هُوَ بِمَيتٍ وَ مِنْ وَرائِهِ عَذابٌ غَليظٌ وَ حميمٌ مُنْذُ خُلِقَت كَالْمُهْلى يشْوى الوُجُوهس بِئسَ الشَّرابِ وَ سائتْ مُرْتَفقاً ( تفسير العياشى ج 2 ، 223 ) . در تفيسر عياشى آمده از امام صادق ( ع ) از پدران بزرگوارشان نقل فرموده : كه حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) فرمودند : وقتى اهل آتش زقوم ( ميوه‌اى است تلخ در دوزخ ) و ضريع ( علفى بدبود و طعم در جهنم ) در شكمشان مىجوشد مثل جوشيدن آب جوش ، آب طلب مىكنند پس عساق ( آب پليدى است در جهنم ) و صديد برايشان مىآورند تا بنوشند . روايتى ديگر هم از امام محمدباقر ( ع ) از امام على ( ع ) كه از پيامبراكرم ( ص ) نقل كرده‌اند كه اگر قطره‌اى از زقوم بر كوههاى زمين ريخته شود طاقت تحمل ندارد و به پائين‌ترين جاى زمين فرو مىرود چه رسد به كسى كه زقوم ، ميوه و طعامش باشد ( بحارالانوار - ج 8 ، ص 302 ) .