خلوت ( و در پنهان ) مىترسند ، اينان را به مغفرت خدا و پاداش و لطف و كرم او بشارت بده » در اينجا به قول ما طلبه‌ها « حصر افرادى » است يعنى اى پيامبر ( ص ) فقط و فقط كسى را مىتوانى انذار كنى كه زمينه براى متابعت داشته باشد . اين هم تكرار است ، يعنى : نمىتوانى كسى را كه در بند غل است ، انذار كنى . چه كسى را مىتوانى ؟ آن كسى را كه غل نداشته باشد « من اتبع الذكر » يعنى آن كسى كه زمينه براى متابعت از قرآن داشته باشد . « وخشي الرحمن » زمينه براى خوف و رجاء داشته باشد و از خدا بترسد ، چه خدايى ؟ خداى رحمن و بخشنده . اين جمله‌اى دو پهلو است ؛ بترسد از رحمن ، يعنى هم خوف و هم رجا . رجا به رحمانيت خدا و خوف از قهاريت او داشته باشد . وقتى زمينه باشد ، يعنى دل باشد كه بترسد ، دل باشد كه زير بار برود ، خود به خود اى پيامبر مىتوانى او را آدم كنى . « انما تنذر » اين است و جز اين نيست كه انذار مىكنى ، يعنى مىتوانى انسانش كنى ، هدايتش كنى كسى را كه متابعت از ذكر كند و متابعت از « ذكر » كرده باشد . يعنى زمينه براى متابعت در او باشد و « خشى الرحمن » زمينه براى ترس از خداى رحمان داشته باشد . به اينها « فبشره بمغفرة و اجر كريم » پاداش خوبى را بشارت ده . منظور اين است كه اى پيامبر فقط و فقط كسى را بشارت بده كه دلش پاك باشد . اما نه آنكه دلش مكدر است و صفت رذيله بر او حاكم است . بشارت دادن به چنين كسى فايده ندارد . زيرا كردار و گفتار از دل ناپاك سرچشمه مىگيرد و هدايت شدنى نيست .