نابود شدنى است . « ما عندكم ينفد و ما عند الله باق » اگر قيوميت حق نباشد ، همه نابودند چون همه وابسته به اويند . خلاصه : اگر خودسازى نباشد استكبارطلبى و . . . انسان را نابود مىكند چنانچه كلام حضرت ابا عبدالله الحسين ( ع ) با آن همه عظمت و جذابيتى كه خاص حضرتشان بود نتوانست در دل دشمن اثر كند و گذشته از عده كمى كه به حضرت پيوستند ، بقيه كوران و كرانى بودند كه « نرود ميخ آهنين در سنگ » حضرت در آن روز به همه مردم اتمام حجت كردند اول خود را معرفى نموده و سپس سؤال فرمودند : چه حلالى را حرام و چه حرامى را حلال كردم ؟ به جاى اينكه جوابشان را بدهند ، هو كردند ، داد زدند ، فرياد برآوردند ، مسخره كردند و . . . حضرت ساكت شدند ، صبر كردند تا سر وصداها خوابيد آن وقت دوباره شروع به نصيحت كردند ، اما چه فايده ، او دل مىسوزاند و آنها شمشير مىكشند . ببين وضع چطور است ! ! دو انسان يكى امام حسين ( ع ) و ديگرى آننكس كه در مقابل او ايستاده است . امام دلش مىسوزد از اينكه او مىخواهد به جهنم برود و مىفرمايد : مردم مرا نكشيد ، هنوز هم جاى توبه باقى است ، اگر من كشته شوم ديگر فايده‌اى دارد ، بدبخت مىشويد ، دنيا مشا را گول نزند ، « انَّمَا الدُّنْيا تَمُرُّ وَ تَعُزُّ و تَضُرُّ « 1 » » دنيا مىگذرد ، دنيا ضرر مىزند ، دنيا گول مىزند . اما در مقابل ، داد و فرياد است و كارهاى ديگرى كه نمىتوان بيان كرد . در آخر حضرت برخوردى عاطفى مىكنند كه دل سنگ آب مىشود ، مىفرمايند : اى مردم حالا كه گوش به حرفهاى من ندهيد ، لا اقل به ناله زن و بچه‌ام گوش دهيد . ببينيد چطور صداى العطش ، العطش ، از اينها بلند است ، يك فكرى براى اينها بكنيد ، اينها چه گناهى كرده‌اند ؟ ! جوابش را دادند ، مىدانيد چطور ؟ ! « مالك بن يسر » ( آنكس كه دل امام ( ع ) را به درد آورد ) جلو آمد ، ابتدا مقدارى شماتت كرد و بعد هم سنگى به

--> ( 1 ) - اين روايت به حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) هم منسوب است كه فرموده‌اند : تغر و تضر و تمر ( نهج‌البلاغه - حكمت 415 )