در برابر قوانين الهى « 1 » تعبد مراتبى دارد . حتى انسان به جايى مىرسد كه خدمت امام صادق ( ع ) رفته و مىگويد : يابن رسول اللّه اگر انارى را دو نصف كرده و بگويى نصف آن حرام و نصف ديگرش حلال است ، من در برابر تو صددرصد تسليم هستم ، چرا ندارد ، آن نصفه را كه مىگويى حرام است نمىخورم و آن نصفه را كه بگويى حلال است مىخورم . اما اينكه در مقابل تو فكر كنم استدلال كنم و بگويم كه : « يك انار يا حلال است و يا حرام ، ديگر نصف حرام و نصف حلال كدام است ؟ ! » اين حرف را ندارم . « 2 » در جاى ديگر مىبينيم كه يكى از ايرانىهاى اهل خراسان به نام سهل‌بن‌حسن

--> ( 1 ) - عَنْ عَلى ( ع ) لانسِبَنَّ الاسلامَ نِسْبَة لم ينْسِبْة احَدٌ قَبْلى ولاينْسِبْة احَدٌ بَعْدى : الاسْلامْ هُوَ التَّسليم ، والتَّسليمُ هُوَ التَّصديق ، والتَّصديقُ هُوَ اليقين ، والْيقينُ هوالادآءُ والأدآء هُوالعَمَل ( بحارالانوار ، ج 68 ، ص 309 ) ( 2 ) - عَنْ حَمْزَة بنِ الطَّيار أنَّ ابَاعَبْدِالله ( ع ) : اخَذَ بِيدى ثُم عَدَّالائمَّة اماماً يحْسَبُهُمْ حتى انْتَهى الى ابى جَعفَرٍ ( ع ) فَكَفَّ ، فَقُلتٌ جَعَلَني اللّه فِداكَ لَوْفَلَقْتَ رُمانَة فَاحْلَلْتَ بَعْضَها لَشَهَدْتُ انَّ ما حَرَّمْتَ حَرامٌ و ما احْلَلْتَ حلالٌ فَقالَ : فَحَسْبُكَ ان‌ْتَقُولَ بِقَوْلِهِ وَ ما انَا مِثْلَهُمْ ، لى مالَهُمْ وَ عَلَى ما عَلَيهِمْ ، فَانْ ارَدْتَ أن‌ْتَجى مَعَ الَّذينَ قالَ اللّه تَعالى « يومَ نَدْعُوا كُلُّ اناسٍ بِامامِهِم » فَقُلْ بِقَولِه ( تفسير نورالثقلين ، ج 3 ، ص 193 ، خ 339 ) حمزةبن طيار گويد : حضرت صادق ( ع ) دستم را گرفتند و ائمه را يك يك شمردند تا امام محمدباقر ( ع ) و ديگر چيزى نفرمودند . عرض كردم خداوند مرا فداى شما گرداند ، اگر شما انارى را بشكافيد ، بعضى از آن را حلال بدانيد و بعضى را حرام ، شهادت مىدهم آنچه را حرام دانستيد حرام ، و آنچه را حلال فرموديد حلال است . پس فرمودند : كافى است تو را كه بگويى من هم مثل آنانم . ( يعنى مثل ائمه ) هر چه به نفع آنان باشد به سود من هم هست و هر چه به زيانشان تمام شود براى من نيز زيان است . پس اگر اراده كرده‌اى كه آورده شوى با كسانى كه خداوند فرمود : « روزى همه مردم را با امامشان فرا مىخوانيم » تو همه مثل او بگو كه تسليم محض بود تا با امامت محشور شوى . ( كسى كه مىگويد من شيعه و دنباله روى كسى هستم بايد در تمام موارد ، پيرو خوبى باشد نه اينكه هر كجا ملايم با طبع اوست قبول كند و هر جا برايش سخت و طاقت فرساست امام را تنها بگذارد ) نكته : اين طيار ، مرد بزرگوارى است كه مورد احترام و تجليل و تكريم امام ( ع ) بوده و حضرت پس از درگذشت او درباره‌اش فرمودند : اين طيار از ما اهلبيت خوب دفاع مىكرد .