احكام زكات قرآن كريم زكات را در يك معناى عام استعمال مىكند و آن قانون مواسات است . قانون مواسات يعنى اينكه خداوند متعال هرچه به هركسى عطا فرموده است و او را مالك آن كرده است ، بايد ديگران از آن بىبهره نباشند : « وَ مِمَّا رَزَقناهُم يُنفِقُونَ . » اهمال در اين انفاق ، گناه بزرگى است و قرآن كريم عذاب دردناكى براى آن بر مىشمرد . « 1 » مسأله 278 زكات مصطلح در فقه ، در نه چيز واجب مىشود : 1 و 2 و 3 و 4 ) گندم و جو و خرما و كشمش ؛ كه اگر به مقدار 864 كيلو يا بيشتر ، از زمين برداشت شد ، بايد پس از كسر مخارج و هزينه‌ها ، يك دهم آن به عنوان زكات پرداخت شود و در صورتى كه آبيارى زمين زراعى با آب باران يا نهر يا به‌وسيلهء تلمبه‌هاى گوناگون نباشد و با دلو و مانند آن آبيارى شود ، زكات آنها يك بيستم است . 5 و 6 ) طلا و نقره ؛ اگر طلا به مقدار پانزده مثقال رايج بازار و نقره به مقدار 105 مثقال رايج بازار برسد و آن را سكّه زده باشند ، بايد يك چهلم آن به عنوان زكات پرداخت شود . ولى اگر طلا و نقره سكّه‌دار نباشد ، زكات ندارد . 7 و 8 و 9 ) گوسفند و گاو و شتر ؛ به شرط آنكه عرفاً بيكار محسوب شوند و از علف بيابان ( چرا ) بخورند نه علف دستى ،

--> ( 1 ) . توبه / 34