به خود خداوند منتهى مىشود ، امرى ضرورى و حتمى است و انتهاى اين سير پر تكاپو ، لقاى پروردگار خواهد بود . از اين رو هر كسى بايد به‌قدر توان و بضاعت خويش ، با عزم راسخ به راه بيفتد و در راهى كه پيش روى او است ، به جلو برود تا به مطلوب برسد . هيچ ترديدى در اين نيست كه سير به سوى خداى متعال و حركت در مسير لقاء ، همچون هر حركت و برنامه‌اى ، محتاج وجود اساتيد و راهنمايانى است كه با ارائهء نقشهء راه و تعيين روش طىّ طريق ، طالب معرفت را در مسير مستقيم نگاه دارند و مانع گمراهى و سقوط وى شوند . واژهء « سير و سلوك » نيز برخاسته از همين معنا است . نكتهء شايان توجّه اين است كه معلّم اخلاق آدمى ، خداوند سبحان است : ( وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ ما زَكى مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَداً وَ لكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ ) « 1 » اگر انسان قدم در راه نهد و به سوى لقاى معبود خويش حركت نمايد ، فضل و رحمت بىمنتهاى حق تعالى شامل حال او خواهد شد و نصرت و يارى خداوند منّان را در مسير حركت مشاهده خواهد كرد : ( وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنينَ ) « 2 » در واقع خداى مهربان نيز مشتاق لقاى چنين بنده‌اى مىشود و با هدايت خاصّ خود ، او را به سوى خويش مىكشاند . امام صادق ( ع ) مىفرمايند : « مَنْ أَحَبَّ لِقَاءَ اللَّهِ أَحَبَّ اللَّهُ لِقَائَهُ » « 3 » خداوند متعال بر اساس فضل و رحمت خود ، هدايت سالك را بر عهده گرفته و با تدابيرى حكيمانه ، مانع سقوط و گمراهى وى مىشود . مقصود حق تعالى از ارسال رسل

--> ( 1 ) . النور / 21 ( 2 ) . الروم / 47 ( 3 ) . الكافى ، ج 3 ، ص 134