داشته و حاضر باشد خودش و همهء دارائىاش را فداى آن بزرگواران كند ، همان‌گونه كه فدا شدن براى قرآن كريم موجب افتخار او است . براساس آياتى از قرآن شريف ، پروردگار عالم به بسيارى از انبياء دستور مىدهد كه به مردم بگوييد ما اجر رسالت نمىخواهيم . در قرآن كريم راجع به انبياء فقط همين مقدار را دارد كه اجر رسالت نمىخواهيم ؛ زحماتى كه مىكشيم براى خدا است و پاداش آن نيز با او خواهد بود . ولى راجع به پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايد به مردم بگو كه من اجر رسالت نمىخواهم ؛ اجر زحمت بيست و سه سالهء من با خدا است ، الّا اين كه يك چيز مىخواهم : ( . . . قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) « 1 » يعنى دوستى اهل‌بيت ( عليهم السلام ) را از شما مىخواهم . در آيهء ديگرى علّت اين درخواست را نيز بيان مىفرمايد كه اين مزد رسالت هم براى خودتان است : ( قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَي اللَّهِ ) « 2 » يعنى نتيجهء اين مودّتى كه داريد ، به خود شما باز مىگردد و در آيهء ديگر تبيين مىفرمايد كه چگونه برگشت پاداش رسالت به خود شماست ؛ آنجا كه مىفرمايد : ( قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبيلا ) « 3 » يعنى اگر كسى بخواهد به خدا برسد ، اگر كسى بخواهد هدف از خلقت را به دست آورد و بالأخره اگر كسى بخواهد سعادت دنيا و آخرت را پيدا كند ، بايد از راه اهل‌بيت ( عليهم السلام ) پيدا كند . بنابراين دوست داشتن چهارده معصوم ( عليهم السلام ) و مودّت ورزيدن به آن ذوات مقدّس ، براى سير و سلوك ضرورى است . شاد بودن شيعيان در ايّام شادى اهل‌بيت ( عليهم السلام ) و حزن آنان در ايّام سوگوارى ، برگزارى جلسات عزادارى ائمهء اطهار ( عليهم السلام ) و

--> ( 1 ) . الشورى / 23 ( 2 ) . سبأ / 47 ( 3 ) . الفرقان / 57