نور قرآن ، انسان را به راه‌هاى سلامتى هدايت مىكند . به اين معنى كه علاوه بر گرفتن دست سالك ، او را به جايى مىرساند كه به جز خداى سبحان ، كسى را نمىبيند . افزون بر اين ، مسير صحيح و راه رسيدن به خداى متعال را نيز به او نشان مىدهد . مثال كربلايى كاظم ، در اين مورد نيز صدق مىكند . او به جايى رسيد كه نور قرآن را مىديد و از آن بهره مىجست . خداوند تعالى مىفرمايد : ( وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنين ) « 1 » و كسانى كه در راه ما جهاد كردند به يقين آنها را به راه‌هاى ( وصول به مقام قرب ) خود راهنمايى مىكنيم ، و همانا خداوند با نيكوكاران است . اگر كسى با قرآن مأنوس شود ، مطمئناً قرآن هم با او انس مىگيرد و به او يارى مىرساند . والاترين مرتبهء انس با قرآن كه از اهميت فوق‌العاده‌اى برخوردار است ، عمل به قرآن مىباشد . در همهء امور زندگى مىشود از قرآن كريم استفاده كرد و به آن دستورات عمل نمود . روايتى از پيامبر گرامى ( ص ) وارد شده كه مىفرمايند : وقتى ظلم ، گرفتارى و فساد ، مثل ابر تاريك بر شما هجوم مىآورد ، قرآن بخوانيد . زيرا قرآن براى سعادت دنيا و آخرت شما شفاعت مىكند و شفاعتش پذيرفته مىشود . بعد پيامبر ( ص ) مىفرمايند : هر كس قرآن را سرمشق زندگى خود قرار دهد ، بهشت آن شخص از همان جا شروع مىشود تا به بهشت موعود برسد . و كسى كه به قرآن پشت پا بزند و به آن عمل نكند ، جهنّم او از همان جا شروع مىشود تا به جهنّم موعود برسد . « فَإِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآنِ فَإِنَّهُ شَافِعٌ مُشَفَّعٌ وَ مَاحِلٌ مُصَدَّقٌ وَ مَنْ جَعَلَهُ أَمَامَهُ قَادَهُ إِلَي الْجَنَّةِ وَ مَنْ جَعَلَهُ خَلْفَهُ سَاقَهُ إِلَي النَّار » « 2 »

--> ( 1 ) . العنكبوت / 69 ( 2 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 598