آيَاتُنَا فَنَسيِتَهَا وَ كَذلِكَ اليَومَ تُنسَي ) « 1 » اوّلين مصيبتى كه در دنيا براى اشخاص بىنماز و يا كاهل نماز پيش مىآيد ، اين است كه در زندگى عادى دچار مشكل و تنگنا مىشوند و راهى براى حل مشكلات خود نمىيابند . يك زندگى همراه با غصه و ناراحتى به سراغ آنان مىآيد و زير منگنهء حوادث ، له مىشوند و راه گريزى نيز ندارند . در برخى موارد افراد بىنماز از وضعيت مالى خوبى برخوردارند ، امّا فشار روحى ، اجازهء لذّت از زندگى به آنان نمىدهد . زندگى براى چنين افرادى ، مرگ تدريجى است و بعد از مرگ نيز ، كور وارد صف محشر مىشوند . شخص بىنماز وقتى محشور مىشود و خود را نابينا مىيابد ، مىگويد : خدايا من در دنيا چشم داشتم ، چرا اكنون كور هستم ؟ از جانب حق تعالى خطاب مىرسد : چون تو در دنيا خداوند و نماز و قرآن را فراموش كردى ، اكنون نيز ما تو را فراموش كرده‌ايم . فراموشى خداوند يعنى كورى در قيامت و عذاب جهنم . بينايى در آخرت بستگى به اعمال اين دنيا دارد ، بستگى به نماز اوّل وقت دارد . بستگى به ارتباط همهء افراد خانواده با نماز ، مسجد و روحانيت دارد . در غير اين صورت ، زندگى پوچ مىشود . وقتى انسان در دنيا با خداى سبحان رابطه نداشته باشد ، شيطان با او رابطه پيدا مىكند و او را به درهء تباهى پرتاب مىكند . آنچه از آيات و روايات برداشت مىشود اين است كه نماز در مقايسه با ساير عبادت‌ها از اهميت بيشترى برخوردار است و در قيامت معيار قبولى ساير اعمال خواهد بود . امام صادق ( ع ) فرمودند : « أوّل مَايُحاسِبُ بِهِ العِبد عَنِ الصَّلوة فَإذَا قُبِلَت مِنهُ قُبِلَ سَائِر عَمَلِهِ وَ إذَا رُدَّت عَلَيهِ رُدَّ سَائِر عَمَلِهِ » « 2 »

--> ( 1 ) . طه / 126 - 124 ( 2 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 208