اقامهء نماز قرآن كريم همواره براى امر به نماز ، از واژهء « اقامه » بهره مىگيرد . مگر در موارد بسيار نادرى ، در قرآن شريف عبارت « نماز خواندن » نيامده است . بلكه در آيات مختلف مىفرمايد : ( أقِيمُوا الصَّلَوةَ ) « 1 » يعنى نماز را به‌پا داريد . به پا داشتن نماز به معناى صرفاً خواندن آن نيست ، بلكه به معناى زنده نگه‌داشتن روح و هدف نماز در زندگى فردى و اجتماعى است . بنابراين نماز بايد در متن زندگى آدمى جريان داشته باشد و يك امر مهم و زنده تلقّى شود . با توجّه به روايات فراوانى ، از آياتى كه امر به اقامهء نماز مىنمايد ، به تأكيد قرآن كريم بر « نماز جماعت » تعبير مىشود ؛ زيرا اقامهء صلاة به معناى زنده نگه‌داشتن نماز و برپا داشتن آن در اجتماع مسلمانان است . شخصى كه نماز را به صورت فُرادى و با حضور قلب به‌جا مىآورد و مستحبّات و تعقيبات نماز را نيز انجام مىدهد ، مىتوان گفت نماز خوانده ، ولى آن را اقامه نكرده است و در فرهنگ قرآنى چنين نمازى كامل نيست ؛ نماز بايد در مسجد ، در ميان مردم و با جماعت خوانده شود . نماز بايد در اجتماع مسلمانان زنده و پويا باشد . نماز جماعت يك شعار است و اين شعار بايد زنده نگه داشته شود . در باب نماز جماعت و اهميت آن ، احاديث فراوانى از پيامبر اسلام ( ص ) و ائمهء اطهار ( عليهم السلام ) نقل شده است . مضمون احاديث اين است كه اگر شخصى بدون دليل نماز جماعت را ترك كرد ، با او همنشينى ، معاشرت و داد و ستد نكنيد و با او پيوند ازدواج نيز برقرار ننماييد . و در مقابل ، كسانى كه به نماز و نماز جماعت اهميت مىدهند و آن را برپا مىدارند را داراى مقام و منزلت بالايى دانسته و گرامى داشته است . « 2 » پيامبر اكرم ( ص ) دربارهء نماز جماعت مىفرمايند : كسى كه نمازهاى پنجگانه را به

--> ( 1 ) . البقرة / 43 و 83 و 110 ، النّساء / 77 ، الأنعام / 72 ، يونس / 87 و . . . ( 2 ) . ر . ك : وسائل الشّيعة ، ج 8 ، صص 290 - 285