مىكند . پاداش اين نابودى صفات رذيله ، به دست آوردن خود خدا است . يعنى رسيدن به مقام لقاء الله و مقام فناء . اگر كسى به چنين مقامى نائل آيد ، خداوند بر دلش حكومت مىكند . ديگر به جز خداوند ، هيچ موجودى در نظر او جلوه ندارد . به قول شاعر : به‌دريا بنگرم دريا تو بينم * به صحرا بنگرم صحرا تو بينم به هرجا بنگرم ، كوه و در و دشت * نشان از روى زيباى تو بينم مرگ در راه خداى سبحان ، براى چنين انسانى از عسل شيرين‌تر است . شهادت در راه خداوند ، بالاترين لذّت را براى او دارد . وقتى انسان به واسطهء نماز به اين مراحل برسد ، ديگر حتماً گناه نمىكند و چنين نمازى همان است كه قرآن كريم دربارهء آن مىفرمايد : ( وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهي عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُون ) « 1 » و نماز را برپا دار ؛ زيرا نماز از گناهان بزرگ و آنچه ناپسند است باز مىدارد ، و البته ياد خدا بودن بزرگتر است ، و خدا مىداند چه مىكنيد . اين نماز باعث مىشود نمازگزار همه جا را محضر خداوند بيابد . چنين انسانى در محضر خدا است و مانند انسان تشنه كه آب مىنوشد و سيراب بودن را حس مىكند ، خداوند را مىيابد . « يابيدنىها » قابل وصف نيستند . بعضى چيزها دانستنى است ، نظير اينكه بايد همهء جوان‌ها به مطالعهء اصول دين بپردازند و آن اصول را بدانند تا شبهات دينى و مذهبى در آنان اثر سوء نگذارد . ولى اين دانستنىها به تنهائى كافى نيستند و كاربرد ندارند . چه موقع كاربرد پيدا مىكند ؟ وقتى كه اين علوم ، يابيدنى شود . و صرفاً با عبادت و ارتباط مستمر با حق تعالى ، علوم دانستنى به علوم يافتنى مبدّل مىشود . قرآن كريم در اين مورد مىفرمايد :

--> ( 1 ) . العنكبوت / 45