الهى را در قلب انسان متجلّى مىنمايد و او را به مقام قرب الهى مىرساند . خداوند عزّوجل در روايتى كه امام صادق ( ع ) از قول پيامبر اكرم ( ص ) نقل كرده‌اند ، مىفرمايد : « وَ مَاتَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدٌ بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ وَ إِنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّي أُحِبَّهُ فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسَانَهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا إِنْ دَعَانِي أَجَبْتُهُ وَ إِنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ » « 1 » و هيچ بنده‌اى به‌چيزى به من تقرّب نجويد كه نزد من محبوب‌تر از آنچه بر او واجب كرده‌ام باشد ، و همانا او به وسيلهء نماز نافله به من نزديك شود تا آنجا كه من او را دوست بدارم ، و هنگامى كه او را دوست بدارم گوش او شوم ، همان گوشى كه با آن مىشنود و چشم او گردم ، همان چشمى كه با آن ببيند و زبانش شوم همان زبانى كه با آن سخن گويد ، و دست او گردم ، همان دستى كه با آن بگيرد ، اگر مرا بخواند اجابتش كنم و اگر از من چيزى بخواهد به او عطا مىكنم . نماز شب انسان را به نور خداوند متّصل مىكند و او را نزد پروردگار محبوب مىنمايد . وقتى چنين شد ، چشم و گوش و زبان و دست وى خدائى مىشود . افزون بر اين ، مستجاب‌الدّعوه مىگردد و هرچه از خداى سبحان طلب نمايد به او عطا مىفرمايد . درك نافلهء شب ، رستگارى دنيا و آخرت ، و ترك آن ، گرفتارى دو گيتى را به همراه خواهد داشت . نماز شب در عالم قبر و عالم برزخ به صورت يك رفيق و همراهِ نورانى براى انسان ظاهر مىشود و به او يارى مىرساند . بنابراين ترك نماز شب به ويژه براى اهل سير سلوك ، ابداً به صلاح نيست و خسارات فراوانى به همراه دارد .

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 352