استراحت كند ، تا هم توفيق شب زنده‌دارى را از دست ندهد و هم از تحصيل و كار و وظايف ديگر غافل نماند . سالك بايد بداند كه بدون احياء شبانه به جائى نمىرسد . لااقل بايد يك ساعت قبل و بعد از اذان صبح بيدار باشد . معنا ندارد كسى قصد سير و سلوك داشته باشد ، ولى هنگام اذان صبح خواب باشد . كسى كه هنگام طلوع فجر خواب باشد ، مورد نفرين حيوانات است تا چه رسد به نفرين ملائكه . و از بركاتى كه سحرگاهان نصيب اهل دل مىشود ، محروم مىماند . دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند * و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند از اين‌رو ، به كسانى كه قصد سير و سلوك و خودسازى معنوى دارند توصيه مىشود به هر اندازه كه در توان ايشان است - هر چند از كار روزانه بسيار خسته باشند - حداقل نيم ساعت قبل از اذان صبح تا نيم ساعت بعد از اذان صبح به عبادت بپردازند . در اين يك ساعت خيلى كارها مىتوان كرد . همانطور كه قبلًا نيز بدان اشاره شد ، طالب معرفت بايد قبل از نماز صبح ، نماز شب بخواند و پس از اقامهء نماز صبح ( حتّى المقدور به جماعت ) ، دقايقى به تلاوت قرآن شريف بپردازد و در ابتداى روز ، با قرآن كريم انس بگيرد . بعد از آن ، يك توسّل روزانه به محضر مقدّس چهارده معصوم ( عليهم السلام ) ، داشته باشد . پيامبر اكرم ( ص ) و حضرت زهرا ( عليها السلام ) را با زيارات مختصرى كه در كتاب مفاتيح الجنان آمده است ، زيارت كند و زيارت جامعهء كبيره را بخواند . در اين صورت ، نماز شب و نماز صبح خود را در افضل اوقات اقامه كرده و به قرآن كريم و عترت ( عليهم السلام ) كه دو بال پرواز هستند ، متوسّل شده است . مداومت روزانه بر اين برنامهء صبحگاهى ، در پيشرفت سير و سلوك اثرات فراوانى دارد . موفّقيت انسان در زندگى و تأمين آتيه نيز ، به بيدارى و عبادت سحرگاهان بستگى دارد .