مو باريك‌تر ، از شمشير برّنده‌تر و از آتش سوزنده‌تر است ، ولى اگر كسى عزم خود را جزم كند و گامى به سوى پروردگار متعال بردارد ، لطف و عنايت خداوند منّان را در همهء مراحل مسير پر فراز و نشيبى كه مىپيمايد ، مشاهده خواهد كرد و حق تعالى را همواره پشتيبان و حامى خود خواهد يافت . ( وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ ما زَكي مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَداً ) « 1 » اگر اين توفيق از طرف خداوند براى انسانى كه زمينهء آن را ايجاد كرده است ، رفيق راه شد ، موانع از سر راه او برداشته مىشود و در يك زمان بسيار كوتاه ، با پيروز شدن در يك امتحان الهى و يا جذب يك نظر ولائى ، راه طولانى سير و سلوك را پيموده و به مقصد خواهد رسيد . خوشا به حال اين‌گونه افراد كه در طول تاريخ بسيار بوده‌اند . براى رسيدن به هر مقصدى بايد از راهى كه به آن مقصد منتهى مىشود ، عبور كرد و طىّ مسير در هر راه و مسيرى ، محتاج كمك و راهنمائى است . اگر كسى بنا داشته باشد به يك مسافرت معمولى برود ، قطعاً از نقشهء راه بىنياز نخواهد بود . مسلماً راهنمائى كسانى كه آن مسير را پيموده‌اند و به موانع راه و پيچ و خم موجود در آن واقفند ، فوائد فراوانى در جهت سهولت طى مسير دارد و از موانع موجود در آن خواهد كاست . با يك مقايسهء ساده اين نتيجه حاصل مىشود كه اگر يك مسافرت عادى تا اين مقدار نيازمند كمك و راهنمائى باشد ، حركت به سوى خداى سبحان با آن موانعى كه بر سر راه دارد ، راهنمايانى مىطلبد كه علاوه بر وقوف كامل بر جزئيّات مسير حركت ، قادر به بر طرف كردن موانع موجود باشند و بتوانند دست انسان را گرفته ، به آن مقصد اعلى برسانند . از سوى ديگر دعوت بندگان به مقصدى خاص ، بدون نمايش نقشهء راه و ارسال راهنما ، با حكمت خداوند حكيم سازگار نيست . بنابراين حق تعالى با انزال كتب آسمانى به ويژه قرآن كريم و ارسال رسولان و اوصياى ايشان ( عليهم السلام ) ، به ويژه چهارده معصوم ( عليهم السلام ) ، حجّت را بر بندگان خويش تمام كرده

--> ( 1 ) . النور / 21