سخن ناشر انسان فطرتاً خداجو و خداياب است : فِطْرَة اللهِ الَّتى فَطَرَ النّاسَ عَلَيهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلقِ الله ذَلِكَ الدّيِنُ الْقَيّم « 1 » از اين رو همواره در تكاپو و حركت در جهت نزديك‌شدن به‌معبود خويش بوده و عبادت و پرستش خداوند متعال را نيز در راستاى همين تكاپوى فطرى انجام مىدهد : يَا أيُّهَا الانْسَانُ إنَّكَ كَادِحٌ إلَى رَبّكَ كَدْحًا فَمُلَاقيِهِ « 2 » حج نيز يكى از عبادات بزرگ و همه جانبه‌اى است كه راه تقرّب به سوى پروردگار متعال را هموار مىسازد و راه به سوى خداوند سبحان را براى خداجويان مىگشايد . نيل حج‌گزار به هدف بلندى همچون ملاقات پروردگار و عروج وى به مقام‌قُرب ، نيازمند اهتمام به دو بُعد فقهى و اخلاقى حج است ؛ اهتمام به بعد فقهى حج از طريق كسب اطّلاع كافى از مناسك حج و انجام صحيح اعمال ميسّر مىگردد و اهتمام به بعد اخلاقى حج نيز نيازمند آگاهى از ابعاد عرفانى اين عبادت با فضيلت است .

--> ( 1 ) . روم / 30 ( 2 ) . انشقاق / 6