را ياد نمايد ، از غفلت رهائى يافته و توجّه و بيدارى براى او ملكه مىشود . به چنين كسى دائم التّوجّه مىگويند ؛ كسى كه هيچ محرّكى در اين جهان نمىتواند او را از ياد خداوند غافل كند ، لذا هراس از روز رستاخيز در دل او نهادينه شده و فقط در مسير مستقيم حركت مىكند تا به مطلوب برسد . رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَ لَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقَامِ الصَّلَاةِ وَ إِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصَارُ « 1 » مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى آنها را از ياد خدا و برپا كردن نماز و پرداختن زكات مشغول نمىكند ، آنها از روزى مىترسند كه دل‌ها و ديده‌ها در آن پريشان و دگرگون است . همچنين ياد خداوند موجب جلب نظر حق تعالى به سوى انسان مىشود . لذا مىفرمايد : فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ « 2 » هركس اهل ذكر باشد ، خداى سبحان از او ياد خواهد كرد و وقتى خداوند متعال از كسى ياد كند ، امكان ندارد به ورطهء غفلت سقوط كند . مرحوم علامه طباطبائى ( رحمه الله ) در روزهاى آخر عمر شريف خود در جمع عدّه‌اى از شاگردان و ارادتمندان ، در اجابت به تقاضاى اينجانب مبنى بر نصيحت حاضرين ، همين آيهء فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ را متذكّر شدند و چند روز بعد در حالى كه مرتب كلمهء « توجّه » را تكرار مىكردند ، از دنيا رفتند . يكى از مهمترين و والاترينِ اذكار كه ياد خداوند را در دل سالك زنده نگه مىدارد ، نماز است . خداوند متعال در قرآن كريم ، سبب وجوب همهء عبادات ، خصوصاً نماز را ذكر و ياد خودش بر مىشمرد .

--> ( 1 ) . النور / 37 ( 2 ) . البقرة / 152 : « مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . »