اثر توجّه و بيدارى به آن مقام روحانى و معنوى نائل شد و قاتل او در اثر غفلت و عدم توجّه ، به آن فلاكت و بدبختى رسيد . بنابراين ، غفلت ، موجب نابودى انسان ها مىشود و چاره اى جز توجّه و بيدارى نيست . البته توجّهاتى كه گاهىاوقات براى انسان حاصل مىشود و بعد در اثر عدم استمرار ، به فراموشى سپرده مىشود ، موجب نجات غافل نيست ؛ بلكه مداومت بر توجّه مىتواند نجات انسان از خواب غفلت را به همراه داشته باشد . در مراسم احياى شب‌هاى قدر يا در محافل معنوى ديگر نظير جلسات عزادارى امام حسين ( ع ) ، توجّهى براى انسان حاصل مىشود . افراد شركت‌كننده در چنين مجالسى ، با گريه ، زارى ، دعا و توسل ، موقّتاً بيدار مىشوند . ولى بايد دانست اگر اين افراد پس از خروج از جلسات مزبور و بعد از فاصله گرفتن از معنويّت مؤثّر بر آنان ، هنگام ورود به اجتماع ، تغييرى نكرده‌اند و اشكالاتى كه در كسب و كار و طرز معاشرت آنان وجود داشته ، همچنان رخ مىنمايد ، اگر حجاب بانوان شركت كننده در آن محافل ، اصلاح نشده و يا اگر دروغ ، غيبت ، تهمت و شايعه پراكنى همچنان در زندگى آن افراد وجود دارد ، معلوم مىشود بيدارى آنان موقّتى بوده و بيدارى موقت ، قادر به نجات آنان از خواب غفلت نيست . گريه و شب زنده‌دارى در يك شب ، دوام توجّه به ارمغان نمىآورد . اگرچه شركت در محافل دينى و مذهبى و احياى شب‌هاى قدر و نظائر آن ، براى بيدارى لازم و ضرورى است ، ولى اكتفا كردن به همين مقدار بيدارى و عدم مداومت بر آن نيز كافى نيست و سالك را به نتيجهء مطلوب رهنمون نمىشود . بهشت و نعمت‌هاى آن ، در سايهء بيدارى هميشگى و دوام توجّه به انسان عطا مىشود . اساساً بهشت و جهنّم هركسى ، در نتيجهء اعمال و كردار او در اين دنيا ، در حال ساخته شدن است . اگر فرا روى آدمى در قيامت جهنم و زقّوم و حميم و مار و كژدم است ، در اثر غفلت وكردار ناشايست خود او تدارك ديده شده است . و اگر بهشت در انتظار كسى باشد ، توجّه ، بيدارى و اعمال پسنديدهء او در اين دنيا ، موجب تهيهء نعمت‌هاى بهشتى شده است .