نكتهء مهم اين است كه سالك بايد در انفاق خود اخلاص داشته باشد و هنگام كمك و خدمت به‌ديگران ، نوعى حسّ رضايتمندى سراسر وجود او را فرا بگيرد ، در اين صورت احساس شادى و لذّت فراوانى در دل او به وجود مىآيد و كمك يا خدمتى كه براى رضاى خدا به ديگران كرده است ، موجب پيشرفت فوق‌العادهء او در سير و سلوك مىشود . همچنين انفاق در راه خدا و خدمت به خلق خدا براى سالك لذّت مضاعف دارد . زيرا بندگان حق‌تعالى ، عيال حضرت احديّت محسوب مىشوند و وابستهء به او هستند . پس در حقيقت خدمت به خلق خدا براى سالك ، خدمت به وابستگان محبوب و معشوق او است . وقتى انسان عاشق كسى باشد ، طبيعتاً وابستگان به او را عزيز مىدارد و به آنان نيكى مىنمايد ؛ در نتيجه سالك بايد اشتياق فراوانى براى خدمت به‌خلق خدا داشته باشد . يكى از شاگردان مرحوم آخوند همدانى ( رحمه الله ) به نام آية الله سيد محمدسعيد حبوبى ( رحمه الله ) « 1 » چنين نقل مىكند كه مرحوم آخوند همدانى ( رحمه الله ) به زيارت امام حسين ( ع ) مشرّف شده بودند و من هم قصد داشتم به شوق زيارت امام حسين ( ع ) به كربلا مشرّف شوم ، تا بالأخره توفيق نصيب شد و توانستم به وسيلهء يك قايق از كوفه راهى كربلا شوم . در بين راه گروهى از اعراب شيعه كه زوّار حضرت ابى عبد الله الحسين ( ع ) بودند ، در قايق به ما ملحق شدند و مجبور شديم خيلى نزديك به هم بنشينيم . در نزديكى من ، يك عرب تنومند كه لباس و بدنى كثيف داشت ، نشست . در بين راه به خواب فرو رفت و سنگينى بدن او روى من افتاد و مجبور شدم او و كثيفى بدن او را تحمّل كنم . او خرخر مىكرد و آب دهانش به روى من مىريخت ، چند مرتبه مىخواستم او را بيدار كنم ولى با خود گفتم زائر امام حسين ( ع ) است ، نبايد ناراحت شود . آن وضعيت نفرت آور را تا

--> ( 1 ) . آيت الله سيد محمد سعيد حبوبى ( رحمه الله ) ( 1333 - 1266 هق . ) از شاگردان مرحوم آخوند همدانى ( رحمه الله ) و از طلايه‌داران عرفان و اجتهاد و جهاد در عراق .