« گاه باشد كه يكى از بندگان مؤمن من در عبادت من مىكوشد و از بستر خود برمىخيزد و بالين خويش را رها مىكند و شب‌ها به‌عبادت من مىپردازد و در راه بندگى من خود را به رنج مىافكند ، اما من از روى لطف و محبّت به او و براى حفظ او يكى دو شب چرت را بر او مسلط مىكنم و او مىخوابد و صبح برمىخيزد و نماز صبحش را مىگزارد ، در حالىكه از نفس خويش در خشم و غضب است و آن‌را سرزنش‌مىنمايد . اگر من اين بنده را رها سازم تا همچنان به عبادت من ادامه دهد ، دچار خودپسندى مىشود و اين خودپسندى موجب مىگردد تا به كارهايش مغرور گردد و از همين جا آنچه مايهء هلاكت اوست به وى در مىرسد ؛ زيرا به عمل خويش مغرور مىگرددو چندان از خودراضى مىشود و گمان مىبرد از همهء عبادت پيشگان برتر است و در عبادتش مرز تقصير را پشت سر گذاشته است . در اين هنگام از من دور مىگردد ، در حالى كه خيال مىكند به من نزديك مىشود . » افراد بسيارى در اثر اهميّت دادن به تخيّلات ذهنى و مشاهدات غير واقعى ، دچار وسواس فكرى شده‌اند و نه تنها از مدار سير و سلوك خارج گشته‌اند ، بلكه با ادّعاهاى عجيب و غريب ، از دايره دين داران بيرون رفته و در برابر خداوند و پيامبران او ايستادگى كرده‌اند و به واسطهء توهّمات خود ، به اعماق ضلالت و گمراهى فرو رفته‌اند . عرفان‌هاى نوظهور و كاذب كه در دوران معاصر شيوع فراوانى پيدا كرده است ، از دامن‌زدن به تخيّل‌ها و توهّم‌ها توسّط افراد منحرف كه در صدد انحراف نسل جوان هستند ، سرچشمه مىگيرد . افراد بسيارى در قالب عرفان و سير و سلوك ، به نشر مطالب خرافى و شيطانى مىپردازند و از صفاى باطن و صداقت جوانانى كه نسبت به سير و سلوك اشتياق دارند ، سوء استفاده مىكنند . يكى از آسيب‌هاى مهمّ عرفان‌هاى نوپديد ، ادعاهائى است كه عارف نمايان در خصوص امور معنوى مىكنند . ادعاى تشرّف به محضر حضرت ولى عصر « ارواحنافداه » و تعيين وقت ظهور آن حضرت و نقل قول از آن امام همام - كه امروزه بر زبان اشخاص