راهنماى منازل سير و سلوك همان‌طور كه بيان شد ، سير و سلوك عبارت است از پيمودن راهى طولانى در مسيرى پر مشقّت . و پيمودن اين راه نظير هر راه ديگرى محتاج كمك و راهنمائى است . از اين رو خداوند متعال براى موفقيّت سالك در مسير حركت ، در هر عصر و زمان راهنمايانى فرستاده كه راه را به جويندهء حقيقت نشان دهند و او را در اين حركت پر رنج يارى نمايند . ايشان عبارتند از پيامبران الهى ( عليهم السلام ) و مخصوصاً پيامبر خاتم ( ص ) كه دينش كامل‌ترينِ اديان و كتابش كامل‌ترينِ كتاب‌ها است . بعد از آن حضرت ، اوصياى پيامبر اعظم ( ص ) كه همان ائمهء طاهرين ( عليهم السلام ) مىباشند ، راهنماى راه سالك هستند . اگر كسى بنا داشته باشد به يك مسافرت معمولى برود ، قطعاً از راهنمائى كسانى كه آن مسير را پيموده‌اند و به موانع راه و پيچ و خم موجود در آن واقفند ، بى نياز نخواهد بود . با يك مقايسهء ساده اين نتيجه حاصل مىشود كه اگر يك مسافرت عادى تا اين مقدار نيازمند راهنمائى باشد ، حركت به سوى خداى سبحان با موانعى كه بر سر راه دارد ، راهنمايانى لايق و قدرتمند مىطلبد . از سوى ديگر دعوت بندگان به مقصدى خاص ، بدون نمايش نقشهء راه و ارسال راهنما ، با حكمت خداوند حكيم سازگار نيست . بنابراين حق تعالى با انزال كتب آسمانى به ويژه قرآن كريم و ارسال رسولان و اوصياى ايشان ( عليهم السلام ) ، به ويژه چهارده معصوم ( عليهم السلام ) ، حجّت را بر بندگان خويش تمام كرده و بر همين اساس انسان را به سوى خويش فرا مىخواند . خداوند متعال در آيات متعدّدى از قرآن مجيد به صورت مستقيم و غيرمستقيم راه را به جويندگان حقيقت نشان مىدهد . پيامبر اكرم ( ص ) و اهل‌بيت گرامى ايشان ( عليهم السلام ) كه مبيّن قرآن هستند نيز در روايات فراوانى سلوك معنوى آدمى را متذكّر شده و به گونه‌اى مسير حركت را براى سالك هموار مىكنند كه گويى او را به مقصد رسانيده‌اند . بنابراين سالك بايد در مسير حركت خود به سوى خداى تعالى ، نور قرآن و عترت ( عليهم السلام ) را فرا راه خويش قرار دهد تا گمراه نگردد .