بيا كه از شراب بهشتى خودم تو را سيراب نمايم و در نزديك بهترين عبادت كنندگان خودم كه همان چهارده نور مقدّس ( عليهم السلام ) هستند ، تو را منزل دهم . خداوند اين انسان را به بهشتى دعوت مىكند كه با آن بهشت معمولى تفاوت دارد و اين بهشت موعود ، مخصوص خود خداوند است كه مىفرمايد : « وَ ادْخُلي جَنَّتي » آيات ديگرى نيز به همين مضمون در قرآن است كه اشاره به سير انسان به سوى خود خداوند دارد : إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ « 1 » وَ أنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى « 2 » إِنَّ إِلى رَبِّكَ الرُّجْعى « 3 » شوق و يارى خداوند ، هموار كنندهء مسير حركت حركت به سوى خداوند پر رنج است و طى كردن مسير آن حركت مشكل مىنمايد . امّا بايد دانست نتيجهء آن ، ملاقات با پروردگار عالميان است . و به دست آوردن خود خداوند را در پى دارد . طبق نقل مشهور ، خداوند عزّوجل در روايت قدسى مىفرمايد : « مَنْ طَلَبَني وَجَدَني ، وَ مَنْ وَجَدَني عَرَفَني ، وَ مَنْ عَرَفَني أحَبَّني ، وَ مَنْ أحَبَّني عَشَقَني ، وَ مَنْ عَشَقَني عَشَقْتُهُ وَ مَنْ عَشَقْتُهُ قَتَلْتُهُ ، وَ مَنْ قَتَلْتُهُ فَعَلَيَّ دِيَتُهُ ، وَ مَنْ عَلَيَّ دِيَتُهُ فَأَنَا دِيَتُه » در حقيقت ، كسى كه خداوند را كه مستجمع جميع كمالات است مىيابد ، مطمئنّاً عاشق او مىشود و ذات بارى تعالى مىفرمايد : در اين صورت من نيز عاشق او مىشوم

--> ( 1 ) . البقرة / 156 ( 2 ) . النجم / 49 ( 3 ) . العلق / 8