ممكن است از يك حاجى فقط احرام او و از حاجى ديگر طواف ، نماز و سعى او پذيرفته شود . گفتن لبّيك در فاصلهء بين ميقات تا شهر مكّه مستحبّ است ، علّت اين امر شايد اين باشد كه توجّه حاجى به خداوند لحظه‌اى قطع نشود و پيوسته ذكر خدا را بر لب داشته باشد تا نور الهى بر دل او بتابد . دل مؤمن به منزلهء عرش الهى و خانهء اوست ، همانطور كه در خانهء انسان جز خانواده و بستگانش نمىتوانند وارد شوند و افراد غريبه و نامحرم اجازهءورود به خانهءاو را ندارند ، دل مسلمان هم در زمان احرام بايد چنين باشد و غير خدا در آن راه نيابد . هنگامى كه كسى توفيق مىيابد خانهء خدا را زيارت كند ، خانواده ، خويشان و دوستان خود را در زمان احرام فراموش مىكند . مادرى كه به فرزند خود بسيار علاقه‌مند است ، در هنگام انجام دادن مناسك حج ، به خصوص در حال احرام ، فرزند خود را فراموش مىكند و توجّه او به طور كامل به اين فريضهءدينى معطوف مىشود . داشتن حضور قلب هنگام انجام دادن اعمال حج از الطاف بزرگ الهى است و اگر كسى بتواند از اين لطف خداوند بهره‌بردارى كند و اعمال حج را با توجّه كامل به خداوند انجام دهد ، به سرّ حج دست يافته است .